Recensie

Privacy is ongegeneerd openhartig, maar blijft aan oppervlakte

Ongegeneerd openhartig vertellen Wine en Ward over hun relatie, maar waarom moeten of willen wij dit weten? Het snijpunt van het private en het publieke is interessant, maar in Privacy blijft het bij aanstippen en etaleren.

Een shabby mannetje zit schuchter achter een toetsenbord en vertelt in een notedop wat we in de voorstelling Privacy gaan zien: twee acteurs die in het echt ook een koppel zijn en hun intieme verhalen met het publiek willen delen. Zoals Yoko Ono en John Lennon dat deden, evenals Jeff Koons en zijn La Cicciolina. Leven, werk en kunst zullen samenvallen.

De acteurs van vanavond zijn Wine Dierickx van Wunderbaum en Ward Weemhoff van De Warme Winkel. Uitgangspunt van Privacy is de stelling van de Sloveense filosoof Slavoj Zizek dat de mens beter een masker kan dragen dan een blik gunnen in zijn diepste wezen. Daarin bevindt zich namelijk alleen maar shit. Interessant thema, vooral voor acteurs die vaak beroepshalve het masker van de verbeelding en de leugen dragen.

In een smetteloos toneelbeeld van Theun Mosk is de slaapkamer van Wine en Ward afgeschermd door een kralengordijn. Daarop worden met ledlampjes beelden geprojecteerd van beroemde liefdesparen die door de acteurs met pruiken en rare stemmetjes worden nagedaan. Vooral La Cicciolina van Diercickx is erg grappig.

Op zeker moment stappen de acteurs hun slaapkamer uit, bloot, met alleen het script voor hun schaamstreek. Hier staan twee acteurs in hun eenzaamste, naakte en dus kwetsbare wezen - dat wil dat beeld zeggen. Vanaf dan gaat Privacy alleen nog maar over Wine en Ward zelf. Ongegeneerd openhartig vertellen ze over hun eerste ontmoeting, over de eerste zoen, de pogingen samen een kind te krijgen, wat niet lukte omdat Ward volgens Wine dood zaad heeft. Zelf heeft hij het liever over 'gegijzeld zaad' waarna zich een pijnlijke dialoog ontspint over eerlijkheid versus gekwetste mannelijkheid.

Daarna vertelt Wine nog onverbloemd over haar vorige vriendje, Arend Pinoy, danser bij Alain Platel. Met hem had ze drie jaar lang (anale) seks en drie jaar lang een orgasme. Zij smeerde zich in met amandelbloesemolie van Dr. Kneipp en hij ging bij haar naar binnen. Zo simpel liggen de zaken soms. Nu ja, dat moet voor Wine allemaal heerlijk zijn geweest, maar waarom moeten of willen wij dit weten?

Ongetwijfeld zullen de makers het antwoord paraat hebben: maar daar gáát onze voorstelling juist over, over dat snijpunt van het private en het publieke, over waar onze behoefte om op sociale media het allerpersoonlijkste te delen verandert van aandachttrekkerij in aanstellerij in exhibitionisme.

Inderdaad een goed onderwerp voor theatermakers, maar in Privacy blijft het bij het aanstippen en etaleren ervan, een volgende stap wordt niet gezet. Wel het masker, niet de shit. Gelukkig bedienen Wine en Ward zich van gezwollen declamatietoon en een overdreven, plechtig soort acteren, waardoor het huis-, tuin- en keukenongerief iets koddigs krijgt.

Privacy

Theater; Door Wunderbaum en De Warme Winkel; Concept, tekst en spel: Wine Dierickx en Ward Weemhoff; Eindregie: Marien Jongewaard; 10/6, Compagnietheater Amsterdam; Tournee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.