Prettig gebrek aan pretentie

Het valt nog niet mee een gratis blad op de markt te slingeren. Redacties zijn geketend door de druk om reclame-inkomsten binnen te halen en moeten redactionele vrijheid opgeven voor gesponsorde artikelen....

Wieteke van Zeil

Glamcult veegde de dreigende statistieken nonchalant van de schouder ensprong in 2004 in het diepe. Hoezo verzadigde bladenmarkt? Volgenshoofdredacteur Rogier de Vlaming 'was er nog niet echt een medium voor deuitgaansscene', zei hij onlangs tegen VPRO's Ziel en Zaligheid. En gelijkheeft-ie. Als beginnend bladenmaker kun je de concurrentie maar betergewoon ontkennen. De Glamcult-lezer is volgens hem 'grootstedelijk, jong,en anders'. Hoewel de oplettende lifestyle-bladlezer al jaren weet dat datde magische drie kenmerken zijn waar we blijkbaar allemaal aan willenvoldoen, kun je verhip nog zeggen dat Glamcult ánders is. Anders dan aldat andere 'anders' in elk geval.

Glamcult is gewoon leuk. Het heeft, al doet de glossy coverfoto meestalanders vermoeden, een prettig soort gebrek aan pretentie. Het nare'ze-zullen-mij-wel-niet-bedoelen'-gevoel dat sommige Nederlandse trendybladen bij de lezers kunnen oproepen, is hier niet te vinden. Glamcult iseen lekker leesbare krant, op sjiek tabloidformaat met papier dat niet zódun is dat het al scheurt als je de pagina omslaat. Je pikt hem mee onderje arm voor je het zelf doorhebt.

Het blad heeft natuurlijk alles wat je kunt verwachten voor een(semi-)jong en (semi-)hip publiek (het lezersprofiel zegt 20 tot 38jaar,maar het is vermoedelijk meer 38 dan 20): film, kunst, mode, columns, enveel muziek. Muziek is het venster op de wereld, voor de doelgroep. Cd's,concerten, feestjes, festivals, radioprogramma's en videoclips, het zijndingen waar de gemiddelde twintiger en dertiger een groot deel van zijngeld en vrije tijd in stopt.

Het maakt Glamcult eigenlijk niet uit wat voor een soort muziek. Datdraagt bij aan het open karakter van het blad. Het onderscheid tussen danceen pop behoort voor de redacteuren tot een lang vervlogen tijdperk. Zebeschrijven en interviewen alles en iedereen. Of het nou over de geschoolde'Gay-Messiah' Rufus Wainwright gaat, de champagne-stijl van dancefeestenvoor veelverdieners of de reggae van de orthodoxe jood Matisyahu (weljammer dat je pas bij vraag zeven een vermoeden krijgt dat hij uitergens-in-Amerika komt).

Voor een gratis blad is Glamcult verrassend uitgebreid -er staan maarliefst tien interviews in het december/januari-nummer, nog afgezien van detoiletjuffrouwen en -meneren die aan het woord komen. Nu nog columnistendie ook echt grappig zijn, en Glamcult kan de niet-gratis magazines weleens een flinke hoofdpijn bezorgen.

Wieteke van Zeil

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden