Recensie Press (serie)

Press is ouderwets degelijk kwaliteitsdrama met een verheven Moraal ★★★☆☆

Ben Chaplin in de BBC-miniserie ‘Press’ van Mike Bartlett. Beeld BBC

Af en toe overvalt je bij de BBC-miniserie Press het gevoel dat je naar een serie uit begin jaren negentig zit te kijken. Dat ligt allereerst aan het tempo – dat is láág. Zeker vergeleken bij die andere goeie mediaserie van een paar jaar terug, The Newsroom (2012), waarbij je nauwelijks zonder verhoogde hartslag en gevaarlijke adrenalinepieken naar de duizelingwekkende dialogen van Aaron Sorkin kon luisteren. Waar de hypergevatte, razendsnelle journalisten in The newsroom continu in opperste staat van agitatie verkeren, alsof er net een kernoorlog is uitgebroken terwijl tegelijkertijd de techniek ter redactie hapert, daar kuieren de personages uit Press goeddeels door de dag als in een doodgewone kantoorbaan. Eentje vol interessante ethische dilemma’s, dat wel. Het eerste is wellicht spannender, het tweede waarachtiger.

Press, nu te zien via NPO Start plus, biedt een fictief kijkje achter de schermen van twee krantenredacties, die van de keurige Herald, geïnspireerd op The Guardian, en het sensatiebeluste The Post, gemodelleerd naar The Sun. Zo wordt, schematisch maar overtuigend, het verschil in moraal en humeur van de titels belicht. Is The Post een ‘seksistisch sensatieblad dat zijn bronnen niet checkt’, zoals de brave Herald-redacteur Holly Evans (Charlotte Riley) vindt? Vast. Maar, zo riposteert de bikkelharde hoofdredacteur van The Post, Duncan Allen (Ben Chaplin): ‘Wij doen het nieuws, maar dan vrolijk.’ Waar Herald-medewerkers zich uitentreuren juridisch indekken, liegt en manipuleert de redactie van The Post erop los. Inconsequentie is daarbij geen enkel bezwaar: nadat de krant een 17-jarige pestkop zo zwart heeft gemaakt dat die zelfmoord pleegt, begint de hoofdredacteur al even fanatiek een landelijke campagne tegen pesten. Schrijver Mike Bartlett voegt interessante grijstinten toe door de titels naar elkaar toe te laten bewegen: door dalende oplagecijfers moet de stijve Herald populariseren, waar de investeerder van The Post juist graag meer gedegen journalistiek ziet. Zijn de verschillen tussen de twee kranten eigenlijk wel zo groot?

Het antwoord luidt uiteindelijk een wat voorspelbaar en geruststellend ja, hoewel we onderweg wel de zachte kant van Duncan Allen te zien krijgen, en chaos en inertie op de zelfgenoegzame Herald-burelen. Een gehaaide jonge Post-journalist (Paapa Essiedu, groot talent!) geeft plots blijk van een geweten, en de fatsoenlijke Evans heeft óók een meedogenloze kant. Het zijn deze fascinerende personages en hun voortreffelijke vertolkers die de serie de moeite waard maken. Charlotte Riley speelt de stugge Evans met precies de juiste verbetenheid, en de kwaadaardig knappe Ben Chaplin overtuigt als gestaalde cynicus met een geheim gevoelsleven. Hen vergeef je moeiteloos het soms wat slepende tempo en de nogal generieke dialoog. De nadruk op papieren kranten en de geringe aandacht voor internet versterken het nostalgische aura van de serie. Maar dat geeft niet: Press is ouderwets degelijk kwaliteitsdrama met een verheven Moraal. En dat is ook wel weer eens leuk.

Press

Drama van Mike Bartlett. Met: oa: Charlotte Riley, Ben Chaplin, Paapa Essiedu. Te zien op NPO Start.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden