Familiefilm

Presque rien

De grote leegte na de coming out

Aanvankelijk, zeg maar gerust het eerste uur, is de cameravoering in Presque rien schokkerig. Zodra de 18-jarige Mathieu toegeeft aan zijn homoseksuele verlangens, verandert de stijl.

De camera kijkt vanaf dat moment afstandelijk toe. Tastend. Teleurgesteld lijkt het wel. Ook de herenliefde brengt niet het grote geluk.

Presque rien, de tweede speelfilm van de Fransman Sébastien Lifshitz, is een productie zonder bijsluiter. Lifshitz, tevens co-auteur, portretteert de Parijzenaar Mathieu (Jérémie Elkaim), die een aantal dagen doorbrengt in een vakantiehuisje aan de Bretonse kust.

De reis naar Bretagne maakte hij, zo wordt in brokstukken duidelijk gemaakt, op advies van een psychiater. In flashbacks laat Lifshitz vervolgens zien dat Mathieu een jaar eerder op dezelfde plek met vakantie was met zijn zieke moeder, jonge tante en nukkige zus.

Tijdens die warme zomer ontmoet hij de wafelverkoper Cédric, waarmee hij een wilde romance beleeft. Een romance die uitloopt in een serieuze relatie.

De a-chronologische vertelling, de duister gelaten plekken in het scenario en de soms vlijmscherpe montage maken van Presque rien een pretentieuze onderneming. Lifshitz verbergt de gevoelens van zijn personages, en concentreert zich op het abstracte proces van volwassenwording. De leegte die Mathieu na zijn coming out ervaart, markeert het begin van zijn volwassen leven. De jaren van dromen en mijmeren maken plaats voor realisme. Het grote geluk blijkt een kwestie van rekenen en afstrepen.

Tegenover deze pijnlijke momenten staan teleurstellende scènes, waarin nogal wordt gestrooid met gemeenplaatsen over de acceptatie van homoseksualiteit en moeizame familierelaties. Die sociale invalshoek botst op de ongedwongen en expliciete vrij-scènes, waarin de lust een grotere rol speelt dan de homoseksualiteit.

Presque rien, die er drie jaar over deed om de Nederlandse bioscopen te halen, laat een ambigue indruk achter. Aan de ene kant is de film een afrekening met het verlangen naar zuiverheid. Maar de zijlijnen in het verhaal - het getob met de familie - blijven steken in jongensachtige bellenblazerij. Op die momenten verliest Lifshitz zich in dweperig existentialisme.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden