Precies die gave om als verteller te boeien, mis je bij Appl

Concert (klassiek) - Die schöne Müllerin

Benjamin Appl overtuigt met zijn donkere bariton, maar schiet tekort als verteller in Schuberts liedcyclus Die schöne Müllerin. Het bijzondere timbre van Appl komt beter tot zijn recht in de studio dan in de concertzaal.

Benjamin Appl. Foto Lars Borges

De Duitse bariton Benjamin Appl (35) wordt gezien als een van de grote beloften in de liedkunst. Het invloedrijke Britse muziektijdschrift Gramophone omschreef Appl, begonnen als jongenssopraan bij de Regensburger Domspatzen, als een van de belangrijkste zangers van zijn generatie. Hij sleepte al een platencontract bij Sony in de wacht. Dat hij de laatste student was van de voornaamste naoorlogse liedzanger Dietrich Fischer-Dieskau hielp natuurlijk ook mee.

Op de laatste dag van 2017 mocht hij zich tijdens het Zondagochtendconcert in het Amsterdamse Concertgebouw bewijzen in Franz Schuberts liedcyclus Die schöne Müllerin. Hij werd bijgestaan door zijn vaste pianopartner, de Zuid-Afrikaan James Baillieu. Maakte Appl de verwachtingen waar? In de Kleine Zaal hoorden we een bariton die meer zanger is dan een charismatische voordrachtskunstenaar - precies die gave om als verteller te boeien, mis je bij Appl.

Die schöne Müllerin (**)
Benjamin Appl
Klassiek
31/12, Concertgebouw, Amsterdam. Terugluisteren: Radio4.

Hij moet het vooral hebben van zijn bijzondere timbre, de donkerte die van achterin zijn keel lijkt te komen. Maar dat timbre wordt beter opgepikt door een dichtbij geplaatste microfoon dan dat het overkomt op een aantal rijen afstand. Halverwege verlang je toch naar de doorleefdheid van een zanger als Robert Holl, de theatraliteit van Florian Boesch, de timing van Matthias Goerne. En waar hij overacteert (bijtende spraakzang in Der Jäger), doet Appl iets waarin hij juist niet uitblinkt.

Daarbij kwam een vaak ongelukkige intonatie - Des Baches Wiegenlied had een betere slotnoot verdiend. Baillieu gaf zijn partner alle ruimte, zo veel dat je bijna vergat dat er in de pianopartij evenveel bijzonders gebeurt.