Prachtige vogelmomenten met Clusone

Clusone 3: Rara Avis. hatOLOGY 523...

Want als het thema eenmaal gespeeld was, werd de richting van het stuk bepaald door een ter plekke uitgevochten machtsstrijd. Die kon in een zootje ontaarden, maar gelukkig ook vaak leiden tot een wankel evenwicht, waarin Moores lyriek, Reijsegers weerbarstigheid en Benninks hartstochtelijke geweld elkaar versterkten.

Veel van de prachtige momenten die dan ontstonden, zijn op cd vastgelegd, en ook deze vijfde staat er weer vol mee. Net als Soft Lights and Sweet Music, gewijd aan songs van Irving Berlin, heeft ook deze plaat een thema: vogelzang. Alle nummers zijn genoemd naar vogels, en dat gaat van El Condor Pasa tot Le Cygne van Saint-Saëns, want dat overal muziek in kan zitten, ook in het vreemdste repertoire, heeft het trio altijd geweten. Aanvankelijk, tijdens concerten, werd ook de kenmerkende roep van de vogel in kwestie gebruikt, maar op een paar uitzonderingen na is die op deze latere studio-opnamen naar de achtergrond verdrongen.

Misschien komt het door het concept, maar een groot deel van de muziek klinkt opvallend lieflijk en goedgehumeurd. Een paar keer krijg je nog wel de indruk dat er drie honden om hetzelfde been vechten, maar harmonie en zangerigheid overheersen, doorspekt met wat aanstekelijke grappen.

Er schijnt nog het een en ander op de plank te liggen, waaronder opnamen met trompettist Dave Douglas, en dat willen we natuurlijk allemaal ook hebben. Maar als dat nooit het licht ziet, kan deze cd tellen als mooi afscheidscadeau.

Ellery Eskelin & Han Bennink: Dissonant Characters. hatOLOGY 534.

De Amerikaanse tenorsaxofonist Ellery Eskelin onderscheidt zich op zijn instrument van een groot aantal grijze muizen, die energiek maar voorspelbaar blijven rondtrippelen in het rad van vastomlijnde standards, licks en veredelde toonladders. Net als bij Sonny Rollins staat zijn sax in dienst van een springerige fantasie en een gevoel van durf, en is hij op zijn best als hij bij zijn invallen alleen rekening hoeft te houden met een drummer.

Ook zijn toon lijkt op die van Rollins, robuust met een metalig randje, maar de drummer met wie hij op deze cd tien duetten speelt, stelt zich een stuk minder dienstbaar op dan de menselijke metronomen waar Sonny de laatste jaren genoegen mee neemt.

Bennink speelt vaak in duo-verband en staat erom bekend dat hij korte metten maakt met partners die niet even gewaagd en compromisloos spelen als hij. Eskelin blijkt niet uit zijn evenwicht te brengen en laat zijn lange grillige lijnen alert door het ritmische spervuur dansen, met indrukwekkend voetenwerk.

Vechten, boksen, bij Benninks duetten is de verleiding groot om in dat soort beelden te denken. Maar de aanvankelijke opwinding blijkt niet vol te houden; een uur lang sparren, op twee Monk-stukken volledig vrij van tempo of groove, is uiteindelijk een beetje vermoeiend; je wilt niet alleen naar een proces luisteren, maar ook wat resultaten horen.

Yuri Honing Trio: Sequel. Jazz In Motion JIM 9920912.

Op de nieuwe cd van het Yuri Honing Trio hoor je die: volledig uitgekristalliseerde, doordachte en met grote solidariteit uitgevoerde resultaten van een muzikaal proces. Niet dat tenorist Honing, drummer Joost Lijbaart en bassist Tony Overwater zichzelf wegcijferen. Hun rollen zijn gelijkwaardig, maar vastomlijnd. De nummers zijn compact en de structuur wordt zelden opengebroken.

Zoals de titel aangeeft gaat het hier om een vervolg. Evenals op Star Tracks worden er voornamelijk popliedjes gespeeld als Message in a Bottle en Nothing Rhymes (dat moet overigens 'Rhymed' zijn). In tegenstelling tot veel jazzmusici heeft het Honing Trio niet de neiging het simpele materiaal te bewerken tot een harmonische hindernisbaan waar de eigen atletische prestaties beter tot hun recht komen: melodie en baslijn houden de oorspronkelijke opbouw intact.

Dat er toch zoveel expressie uit gepuurd wordt komt door Honing's beheersing van kleine gebaren – ombuigingen in de frasering, nuances in timing en inkleuring – uitgelokt en beantwoord door de anderen.

Mooie, zangerige muziek, maar dit keer wel erg ingetogen, soms op het plechtstatige af. In slechts twee stukken wordt wat feller uitgehaald, verder is dit bijna een ballad-album. Blondie's Denis is een wel erg brave shuffle geworden, en de bruisende, in drie minuten samengebalde energie van goede pop wordt gemist.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.