Review

Prachtig, maar stem van Chris Thile is echt even wennen

Bluegrass en jazz, gaat dat samen? Wel als het aan de heren Thile en Mehldau ligt. Brad Mehldau is een van de belangrijkste en productiefste jazzpianisten van het moment en Chris Thile maakte naam als briljant mandolinespeler met een grote voorliefde voor bluegrass.

Cover van Chris Thile en Brad Mehldau

Twee topmuzikanten, dat levert niet altijd een topcombinatie op, maar Thile en Mehldau vinden elkaar in de instrumentale stukken op hun dubbel-cd onmiddellijk. En laat ze dan maar lekker kat-en-muis spelen. Steeds sneller, de ene na de andere hoek omgaand. Tot zover allemaal prachtig, maar dan is er ook een aantal gezongen nummers, covers van Gillian Welch (Scarlet Town) en Bob Dylan (Don't Think Twice It's Alright) bijvoorbeeld, en tsja, die stem van Chris Thile is echt even wennen.

Hoog, wat afgeknepen, onvast en vooral een beetje kil. Hij zingt alsof hij er zelf niet echt in gelooft, zo lijkt het. Een paar keer luisteren doet de schrik wegnemen, maar het zijn toch de instrumentale stukken waar je naar terugkeert.

Chris Thile & Brad Mehldau

Chris Thile & Brad Mehldau
Jazz
Nonesuch/Warner Music

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden