filmrecensie all alone

Prachtig hoe regisseur Jelcic de acteurs dicht op de huid zit in All Alone (vier sterren)

Beeld All Alone

In de eerste scène van All Alone is de ene medewerker van de sociale dienst nog niet uitgesproken of regisseur Bobo Jelcic snijdt alweer naar een andere ambtenaar of gezinsadvocaat. In hun rommelige kantoortjes, tussen stapels paperassen en rinkelende telefoons, ratelen ze over de rechten en plichten van gescheiden ouders. Snel en steeds monotoner, tot het voelt als een brij van woorden als ‘bezoekrecht’, ‘implementeren’, ‘parameters’ en ‘het beste voor het kind’ .

Marko, de gescheiden vader tegen wie al deze mensen praten, is pas te zien als de kijker murwgebeukt is door al die juridische taal. Meteen maakt All Alone voelbaar hoe benauwend de situatie is waarin hij is beland. Het enige dat hij wil is zijn dochter Lea vaker zien, maar zijn ex-vrouw vindt de afgesproken bezoektijden wel prima zo, en een rechtszaak afdwingen zal waarschijnlijk averechts werken. ‘Als ik niets doe, is het slecht’, zo vat hij de situatie zelf samen. ‘Als ik iets doe, is het ook niet goed.’

Het is een van de weinige momenten dat Marko zelf aan het woord is. In All Alone wordt vooral tégen hem gepraat. Zijn oom vertelt hem over een hooggeplaatste vriend die hem zou kunnen helpen. Zijn vrienden raden hem aan zijn dochter te ontvoeren naar Bosnië, omdat de wetten daar wellicht soepeler zijn. Een advocaat oppert dat hij zijn ex kan laten volgen. Het is allemaal even goedbedoeld als nutteloos.

Prachtig hoe acteur Rakan Rushaidat dit alles lijdzaam aanhoort. Hij zet feilloos de vermoeidheid neer van een man gemangeld door een systeem. Het enige moment dat Marko op adem komt, is als hij alleen is met Lea – dan ontspant Rushaidats gezicht en er is zelfs een glimp van een lach te zien.

Ondertussen benadrukt de Kroatische regisseur Jelcic dwingend hoe er aan zijn situatie niet te ontsnappen valt. Hij zit de acteurs zo dicht op de huid, dat het de adem bijna afsnijdt, het geluid is soms een haast onverdraaglijke kakofonie. Omdat hij de kijker regelmatig halverwege de gesprekken laat binnenvallen, lijkt het alsof er geen einde komt aan alle bemoeienis en zogenaamde goede raad.

Toch wordt All Alone, een semi-autobiografisch verhaal, nergens te zwaar. Jelcic, die ook het scenario schreef, weet de zaak te bekijken met een helikopterblik, waardoor hij precies de vinger legt op de absurditeit van de situatie. Je zou het zelfs voorzichtig grappig kunnen noemen, als het allemaal niet zo verschrikkelijk tragisch was.

All Alone. Genre: Drama. Regie: Bobo Jelcic. Met: Rakan Rushaidat, Miki Manojlovic, Snjezana Sinovcic Miskov. 74 minuten; in 7 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.