AlbumrecensieClarke / Ives / Beach

Prachtig hoe Rebecca Clarke in haar pianotrio uit het gehamer een ritmisch motief peurt ★★★★☆

‘TSIAJ’, zette de Amerikaanse componist Charles Ives in 1911 als titel boven het middendeel van zijn enige pianotrio. Het was de afkorting van This Scherzo Is a Joke. Hij klinkt inderdaad grappig, deze met opzet ruw gemonteerde mix van studentenlied en uit de Amerikaanse traditie geplukte deuntjes als My Old Kentucky Home.

Toch boeit het tien jaar later geschreven pianotrio van de Brits-Amerikaanse Rebecca Clarke meer. Vergeleken met de balsturige Ives componeert ze conventioneler, maar haar oorspronkelijkheid overtuigt misschien nog wel meer: bonkende piano boven schurende strijkers. Prachtig hoe ze uit het gehamer een ritmisch motief peurt waarmee ze het eerste deel straktrekt.

De Amerikaanse Amy Beach is voor Ives en Clarke amper partij. Haar pianotrio uit 1938 mag dan flirten met muziek van de Inuit, de stijl lijkt vooral weggelopen uit het Russisch-romantische atelier van Sergej Rachmaninov. Overigens uitstekend gespeeld door het Britse Gould Piano Trio.

Gould Piano Trio

Clarke / Ives / Beach

★★★★☆

Klassiek

Resonus

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden