Recensie Poz Paradise

Poz Paradise is een wisselvallige voorstelling waarin ernst en humor soms goed samengaan

Beeld Arjen Veldt

Drie al wat oudere homoseksuele mannen – alle drie hiv-patiënt – kochten 22 jaar geleden, toen ze dachten dat de dood hen zou inhalen, een huis op een Spaans eiland om daar samen verder te leven. Ze hebben de aids-epidemie van de jaren tachtig en negentig overleefd. Tegen hun wens in wordt hun bestaan opgefleurd door de aanwezigheid van gay-resort Club Torso, vlak naast hun huis, waar allerlei jonge homo’s een dolle vakantie komen vieren. Met roze schuimbadparty's, Grindr voortdurend bij de hand, minuscule zwembroekjes, pillen en Prep (een nieuw soort medicijn waarmee aids voorkomen kan worden). De oude generatie, met zijn nostalgie en treurige verhalen, ontmoet de hedonistische jeugd, die vooral lang-leve-de-lul pret wil maken.

Theater
Drie sterren
Poz Paradise 
Tekst en regie Daniël Cohen. 
24/7, Stadsschouwburg Amsterdam; daar t/m 5/8.

Dat is het uitgangspunt van het nieuwe toneelstuk Poz Paradise van Daniël Cohen die deze productie zelf regisseerde. Ondertitel: Een wrange komedie over hiv nu. Het resultaat is een wisselvallige voorstelling waarin ernst en humor soms goed samengaan, maar waarin platheid (een fake pijpscène onder een handdoek) en flauwe grappen iets te veel kans krijgen. Cohens tekst is recht voor zijn raap en mist de poëzie die theater soms zo anders maakt dan een tv-serie of soap. Bovendien zijn de personages van zowel de oudere nichten als de jonkies te clichématig geschreven. Terwijl de voorstelling toch ruim twee uur duurt, kom je niet achter hun ware karakters. Dat komt ook doordat Cohen te veel verhaallijnen door elkaar heen heeft geweven. Dat is jammer, want het uitgangspunt van Poz Paradise biedt voldoende aanleiding tot een stuk met compassie en satire. Zo is een scène op het toilet van een gayclub wrang, geestig en ontregelend.

Beeld Arjen Veldt

De acteurs zijn stuk voor stuk prima gecast, met een erg grappige Frans Mulder als de oudste van het stel. De rol van bedrijfsleider van Club Torso wordt gespeeld door Harry Piekema en dat doet hij met een prima timing: elke botte opmerking is raak. Hij en Mulder hebben van de schrijver dan ook de leukste oneliners gekregen. De entr’actes van Doris Baaten die een paar mooie songs (I’ve got you under my skin, The Look of Love) zingt, werken uitstekend als sfeerbepalers.

Poz Paradise is een typisch gelegenheidsstuk en wordt nu in Amsterdam gespeeld vanwege de internationale aids-conferentie en Gaypride. Af en toe is het een beetje vormingstoneel en theatrale voorlichting, maar er zit gelukkig genoeg lucht in om je uiteindelijk te blijven afvragen of die Spaanse villa nu ontruimd zal worden of niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.