Tv-recensie Haroon Ali

PowNed wil vooroordelen over gehandicapten ontkrachten via flauwe grappen en slapstick

‘Lachen om handicaps mag in de nieuwe prankshow van PowNed’. Dat woordje ‘om’ in de kop van het persbericht beloofde niet veel goeds voor de verborgen camera-show. Er was bovendien een flauwe titel bedacht: Met 1 been in de finale. De toet-toet-boing-boing-geluidjes in de eerste aflevering (die maandag was te zien op NPO 3) werkten ook op de zenuwen. Ik twijfelde aan de intenties van de zelfbenoemde ‘uitdagende’, ‘ongecensureerde’ en ‘soms choquerende’ omroep. Willen ze echt vooroordelen over gehandicapten ontkrachten door middel van slapstick?

Toch werkt het verrassend goed. Zeven mensen met een fysieke beperking confronteren voorbijgangers met ongemakkelijke verzoeken. Net als de senioren in Benidorm Bastards (RTL 4) spelen ze met hun hulpbehoevende imago. Zo denkt een vrouw snel wat wisselgeld te doneren aan een collectant, maar ze blijkt een gehandicapt meisje in een scootmobiel te hebben ‘gekocht’. De vrouw wil weg, want ze heeft een afspraak. ‘Dan ga ik met u mee.’ ‘Maar ik kan u niet meenemen, ik dacht het een collecte was.’ ‘Laat u me hier staan?’ Een geestige manier om de grenzen van naastenliefde op te zoeken.

In een pretpark worden bezoekers gevraagd of ze hun eten willen afstaan. ‘Mag ik een likje van je ijsje? Want ik ben gehandicapt.’ Hier zit geen logica achter; waarom zou een persoon met een beperking geen geld hebben voor eten? Maar de voorbijgangers willen niet lullig doen tegen een hongerige, smekende gehandicapte, dus werken ze bijna allemaal mee. Het spel ‘Ranking the handicap’ is ook confronterend. Mensen moeten bedenken welke beperking ze hun partner gunnen. Wat is erger: blind zijn of geen benen hebben? Een onmogelijke keuze, die de kijker aan het denken zet.

De cast van 'Met 1 been in de finale'. Beeld PowNed

Sommige scènes zijn zo vergezocht dat ze afleiden van het thema. Een blinde bewoner vraagt de maaltijdbezorger om binnen te komen in de huiskamer, waar een halfnaakte man bewusteloos op een tafel ligt. Vervolgens vraagt de blinde man de bezorger om een instructie voor te lezen: hoe je een nier verwijdert uit iemands lichaam. Dat is mij te veel Bananasplit. In vier afleveringen van een half uur hoor ik liever wat meer over de echte dilemma’s in hun leven. De deelnemers vertellen bijvoorbeeld wat ze aan zichzelf zouden willen veranderen. Opvallend is dat geen van hen de handicap noemt.

In Nederland leven volgens het CBS 1,7 miljoen mensen met een beperking; dat is liefst 10 procent van de bevolking. Toch zien we op tv eigenlijk alleen Lucille Werner, zo nu en dan Marc de Hond en sinds kort Eva Eikhout bij Yung DWDD. De acteurs uit Met 1 been in de finale zullen niet snel uitgroeien tot landelijke rolmodellen. Maar met hun pesterijen dwingen ze voorbijgangers in ieder geval om contact te maken, terwijl mensen op straat vaak wegkijken of achter hun rug om grapjes maken. Deze zelfverzekerde komieken willen niet dat je om hen lacht, maar met hen lacht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden