Powerplaatje is nu echt passé

Wolford staat vanouds voor dure panty’s en hoog opgesneden body’s. Ontwerper Antonio Berardi moet het merk meer eigentijds maken. Door Milou van Rossum..

Wat doet een modeontwerper met een eigen merk die zich niet gesteund weet door een groot bedrijf? Die neemt bijbaantjes aan.

Zo ook Antonio Berardi. De vroegere rechterhand van John Galliano heeft sinds 1999 zijn eigen, gelijknamige damesmerk. Om de productie, de Parijse shows en de advertenties te kunnen betalen, verbindt hij zich aan eenmalige projecten als de introductie van de thuisstomer van Whirlpool, en ontwerpt hij, anoniem, de Trend-collectie voor het Italiaanse modebedrijf Les Copains.

Afgelopen mei kwam daar nog een grote bijbaan bij: hij is creative director van het chique panty-, lingerie- en bodywearmerk Wolford. Leuk voor het geld ja, maar ook een mooie kans zijn terrein te verbreden, benadrukt de 37-jarige ontwerper. ‘Ik doe zelf geen lingerie en panty’s, dus ik leer er een hoop van. En Wolford is een bekend en succesvol merk, dus niet slecht om mee geassocieerd te worden.’

Wolford zette in 2005 ruim 121 miljoen euro om, in de eerste helft van dit jaar stegen de inkomsten met ruim 6 procent. Niettemin heeft het bedrijf een probleem: de vrouwen die het kopen, worden almaar ouder. Wat wil zeggen dat het merk geen nieuwe, jonge klanten aantrekt.

Dat was de reden om, voor het eerst in het bijna 60-jarige bestaan, een complete buitenstaander te benoemen die alle collecties zou overzien. Berardi dus, niet de allergrootste naam uit de modewereld, wel iemand die gestaag zijn eigen merk uitbouwt, dol is op kant en korsetten en bij Trend al heeft laten zien dat hij, zoals hij het omschrijft, ‘met gevoel kan ontwerpen terwijl ik me in andermans hoofd verplaats’.

Niettemin waren de eerste maanden een gevecht, zegt hij. ‘Bij bijna alles wat ik voorstelde, was het: o nee, dat kan niet, dat is niet Wolford. Zelfs een nieuwe kleur viel al moeilijk. Dan zei ik weer: luister, we moeten iets proberen, ik ben aangenomen om hier wat te veranderen. Gelukkig is de inkoop nu al iets gestegen. Dus iedereen is blij en mijn leven is weer iets gemakkelijker geworden.’

Het is niet gek dat Berardi en de mensen van Wolford geregeld botsten. Er is een hemelsbreed verschil tussen de stijl van de Brits-Italiaanse ontwerper (hij werd in Engeland geboren uit Italiaanse ouders) en de Oostenrijkse fabrikant.

Berardi maakt uitbundige kleren waarin ‘de Siciliaan in mij’ duidelijk terug te vinden is. Kokerrokken, strakke jasjes met wijde, rijk gedecoreerde mouwen, omslagdoeken en klokkende jassen voor de winter, al even romantische minijurkjes met kant voor komende zomer.

Wolford had zijn modieuze hoogtepunt eind jaren tachtig, begin jaren negentig, toen het wereldberoemd werd met lycra panty’s en naadloze tubedresses en body’s. De zwart-wit reclamecampagne van Helmut Newton uit 1998, met de voor Newton kenmerkende krachtige, atletische, sterke vrouwen, maakte het powerplaatje compleet, al was die stijl feitelijk toen al uit de mode.

En nog steeds hangen de eigen winkels vol met zeer strakke tricot jurken en rokken en hoog opgesneden body’s met col. Alleen de kleine, speciale collecties van de gastontwerpers die Wolford sinds een paar jaar inhuurt (dit seizoen zijn het Kenzo, Giorgio Armani en Zac Posen) wijken duidelijk af.

Voor de trouwe klanten zal het schrikken zijn: al in zijn eerste collectie, voor lente/zomer 2007, is Berardi bijna helemaal afgestapt van, zoals hij het noemt, ‘dat Duits-atletische jarentachtigding’.

‘Het is niet meer van deze tijd, het begint er zelfs een beetje vulgair uit te zien. Het moet nu veel zachter en sensueler. Ik heb bijvoorbeeld veel witte katoen en broderie anglaise gebruikt. Dat vonden ze bij Wolford natuurlijk niets, veel te maagdelijk. Maar het is wel echter, het past bij een jonge vrouw. En maak je het in zwart, dan heb je nog steeds dat sterke en krachtige, maar dan voor een nieuwe klant.’

Berardi kwam met kasjmier lingerie (deze maand in de winkels), gestreepte bikini’s en badpakken, veel poederroze kant, een paar lieve jurkjes met korsetdetails en overhemdbody’s die voor Wolford-begrippen los langs het lijf vallen. Zijn enige echte concessie aan de oude stijl was de tubedress. ‘Zo’n strakke jurk of rok in één maat is echt niet meer modern. Maar het is Wolford-erfgoed, dus die heb ik er in de zomercollectie nog even in gelaten.’

Wat Wolfords creative director erg fijn vindt: panty’s, verreweg het belangrijkste Wolford-artikel, zijn na jaren hegemonie van het blote been, weer helemaal in de mode. In zijn eigen collectie van deze winter speelden kousen met naad al een grote rol. Maar ook over de panty’s van zijn nieuwe werkgever was hij verre van tevreden. ‘Het kruis en de band zitten vaak veel te hoog, en je ziet de band vaak zitten onder een jurk. Ik bestrijd de opvatting dat een panty helemaal volgestopt moet zijn met lycra. Waarom niet alleen lycra op de plaatsen waar je echt elasticiteit nodig hebt? Dan krijg je ook niet van die glimmende benen.’

Voor de zomer bedacht hij panty’s met ingeweven sokje, strikjes, bloemen of jarretelles, en panty’s met knoopjes aan de hiel. Voor de in drie delen los te knopen panty’s waarin kasjmier is verwerkt, dient wat meer geduld te worden opgebracht: die liggen pas volgend najaar in de winkels.

‘Bij de zomercollectie heb ik me nog ingehouden’, zegt Berardi. ‘Maar voor de winter heb ik carte blanche gekregen. Dat wordt mijn eerste echte collectie.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.