Actie / Thriller / Misdaad

Poupoupidou

Smakelijk tussendoortje waarin de hoofdrolspeelster sterk aan Marilyn Monroe doet denken

Hoe is de mooie weervrouw Candice Lecoeur om het leven gekomen? Dat is het raadsel dat een wat sukkelige schrijver probeert op te lossen in winters en weids Frankrijk.

Vlakbij het koudste stadje van Frankrijk ligt ze, haar haren net zo wit als de sneeuw om haar heen. En net wanneer het lijk van de beeldschone, beroemde weervrouw Candice Lecoeur gevonden wordt, rijdt schrijver David Rousseau erlangs. Via de achteruitkijkspiegel ziet hij hoe het ideale onderwerp van zijn volgende roman in de ambulance verdwijnt. Een vluchtig onderzoek van Lecoeurs woning bewijst dat er iets verdachts aan de hand is. Het slot van het kastje waarin ze haar dagboeken bewaarde, is opengebroken; het laatste boekje ontbreekt. Rousseau bijt zich vast in de zaak, hopend dat hij zo ook genoeg stof zal verzamelen voor zijn nieuwe boek.

Vanaf de eerste keer dat je Lecoeur ziet, in flashbacks die stukje bij beetje verklaren wat er gebeurd is, doet ze met haar kapsel en uitstraling sterk aan Marilyn Monroe denken. Hoe dieper Rousseau zich in Lecoeurs geschiedenis graaft hoe meer haar leven met dat van Monroe parallel blijkt te lopen. Ook zij papte het aan met een sportster, een schrijver en een politicus - maar dit alles dan wel op kleine, provinciale schaal.

Zoals Lecoeurs lot bepaald lijkt door dat van haar Amerikaanse idool, zo doet regisseur Gérald Hustache-Mathieu vaak alsof Poupoupidou een Amerikaanse film is. De weidse landschappen, de stugge vreemdeling die zich tegen de zin van de lokale gemeenschap in met onfrisse zaken bemoeit, het doet sterk aan Hollywood denken. En dan heeft Mathieu er ook nog eens expliciete en minder directe verwijzingen naar Monroes films in gestopt.

Poupoupidou heeft zeker zijn charmes. Het winterse landschap ligt er mooi mistig bij dankzij de stemmige fotografie van Pierre Cottereau, die het wat kleur betreft vooral van Rousseaus knalrode parka moet hebben. En Jean-Paul Rouve zet de speurende schrijver sympathiek neer, waarbij hij van het scenario ook af en toe de kans krijgt om niet alleen een wat sukkelige eenling te spelen, maar ook onverwacht stoer en zelfverzekerd uit de hoek te komen.

Maar dat is niet genoeg om er een memorabele film van te maken. Als een smakelijk tussendoortje, zo laat het nogal gelijkmatige Poupoupidou zich het best genieten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden