Potter vergt het uiterste van zichzelf en zijn orkest

Je zou zeggen dat saxofonist Chris Potter de afgelopen tijd zijn handen vol had aan het spelen en touren in de Unity band van gitarist Pat Metheny. Toch zag hij nog tijd om onder eigen naam zijn misschien wel meest ambitieuze plaat tot nu toe op te nemen, Imaginary Cities. Hierop werkt hij behalve met zijn Underground-kwartet (treedt eind februari in Nederland) ook samen met een strijkkwartet, een extra bassist, pianist en vibrafonist.

Hart van het (lange) album wordt gevormd door de vierdelige suite Imaginary Cities. Een complex stuk, waarin Potter het uiterste vergt van zichzelf en zijn orkest. Makkelijker te behappen is Lament, dat romantisch begint, waarin Potter met zijn tenor voor wat onrust zorgt. Dat spanningsveld tussen strijkers en sax blijft boeiend, zeker wanneer pianist Craig Taborn en Steve Nelson op zijn vibrafoon en marimba nog wat extra gewicht aan de composities hangen. Potter zelf lijkt zich vaak wat in te houden, om aan het slot van het laatste nummer, Sky, nog even lekker los te gaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden