Komedie

Potiche

François Ozon is terug op pad van onvervalste pret

Het uitruimen van de vaatwasser als de hulp er niet is. Joggen. Het schrijven van kitscherige gedichtjes over hertjes en herfst. Het zijn de kleine pleziertjes waarmee mevrouw Pujol (een opgewekte Catherine Deneuve) het beste probeert te maken van haar leven als potiche, ofwel 'trophy wife'.

Dat gaat haar goed af. Onbewogen blijft ze als haar echtgenoot haar weer eens afblaft. Als hij haar verjaardag vergeet, maar geen sorry zegt. ‘Koop maar iets voor jezelf, dan betaal ik je terug.’

Natuurlijk: François Ozon heeft een voorliefde voor sterke vrouwen. Bij hem kan een dame zich niet lang zo in een hoek laten drukken – en het is niet anders in Potiche. Maar belangrijker: er valt weer te lachen met de regisseur. Zijn eclectische cv bevatte de laatste jaren vooral verschillende soorten drama (Le Refuge, Angel, Ricky, Le temps qui reste), maar met Potiche is hij weer op het pad van de onvervalste pret dat zijn grootste commerciele succes 8 Femmes kenmerkte.

In deze mengeling van kitscherige soap en melodrama, doorspekt met pikanterietjes, krijgt mevrouw Pujol een enorme kans in de schoot geworpen: door stakingen is haar man ingestort. Zij moet hem tijdelijk vervangen als directeur van de paraplufabriek. Daar blijkt pas echt haar talent te liggen. Niet alleen stemt ze de stakers tevreden, haar bewind brengt – letterlijk – kleur in de fabriekshal.

Ozon baseerde zijn film op een bekende Franse boulevardkomedie van Barillet & Gredy uit 1980. De thema’s rond de vrouwen- en arbeidersbeweging lijken gedateerd, maar Ozon voegde een derde acte toe en maakt wat verwijzingen naar nu. Toch koos hij er wijselijk voor om het verhaal nog steeds te laten afspelen in 1977.

Dat is ook een slimme keuze omdat Ozon daardoor helemaal los kan. Hij refereert – onder andere – aan Saturday Night Fever en Charlie’s Angels, gaat zich te buiten aan splitscreen en dromerige flashbacks, gebruikt Franse bubbelgum-pop voor de soundtrack. De artdirection is, zoals in 8 Femmes, een kleurrijk feestje: van het knalrode trainingspak van mevrouw Pujol tot de roze gehaakte telefoonhoes.

Maar werken doet het vooral door Ozons gelukkige hand in casting. Dat weet hij: hij knipoogt vrolijk naar eerder werk van zijn topacteurs (Les Parapluies de Cherbourg) en maakt gebruik van de chemie tussen Deneuve en Dépardieu die ze al in zes eerdere films lieten zien.

En de acteurs zelf hebben er ook zichtbaar plezier in. Deneuve schakelt moeiteloos van melodrama naar komedie en drijft de spot met haar ongenaakbare imago. Gérard Dépardieu is eindelijk weer eens helemaal op zijn plek als communistische maar romantische vakbondsleider. Fabrice Luchini mag lekker lomp zijn als meneer Pujol. De bijrollen zijn niet minder kleurrijk: vooral Jérémie Renier is geestig als zoon Laurent. Een zuurpruim zou het schmieren kunnen noemen, maar het blijft, net als alles in deze fijne komedie, net op het randje.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden