Potentiële tearjerker 24 Wochen pakt formidabel uit

24 Wochen had in een smakeloze tearjerker kunnen ontaarden, maar de film pakt goed uit. Formidabele, ontroerende acteerprestaties van Bjarne Mädel en vooral Julia Jentsch.

24 Wochen.

Het hoort eigenlijk niet, filmpersonages die direct in de camera kijken: de gebruikelijke afstand tussen personage en publiek verdwijnt, de illusie van de fictie wordt verbrijzeld. En toch staart Astrid je aan in het Duitse drama 24 Wochen - enkele keren zelfs, secondenlang. Alsof ze voorbij het doek steun zoekt, en wil weten wat jij in haar plaats zou doen.

24 Wochen

Drama

Regie: Anne Zohra Berrached.
Met: Julia Jentsch, Bjarne Mädel, Johanna Gastdorf, Emilia Pieske.
Lengte: 103 min., in 23 zalen.

Astrid (Julia Jentsch), succesvol als cabaretière, dolgelukkig met haar vriend annex manager Markus (Bjarne Mädel) en dochtertje Nele (Emilia Pieske), verwacht een tweede kind. Ze weet zeker dat ze ook als kersverse moeder haar drukke leven zal kunnen voortzetten, totdat ze hoort dat haar ongeboren zoon het syndroom van Down heeft. En dat niet alleen: het kind kampt met ernstige hartproblemen en zal meteen na de bevalling geopereerd moeten worden, om daarna nooit zonder intensieve zorg te kunnen. Aan Astrid en Markus de bijna onmogelijke keuze: ze kunnen hun kind houden, of kiezen voor een late abortus.

24 Wochen windt er geen doekjes om: zo'n late abortus, leren we met Astrid en Markus, komt neer op een dodelijke injectie die de baby via de buik van zijn moeder krijgt toegediend. Een vooruitzicht dat het stel uit elkaar dreigt te drijven, maar waarover schrijver-regisseur Anne Zohra Berrached geen oordeel velt. 24 Wochen is niet voor of tegen abortus; de film concentreert zich volledig op de persoonlijke en ethische dilemma's waarmee een jonge Duitse vrouw als Astrid in zo'n situatie worstelt.

Dan nog had de film in een smakeloze tearjerker kunnen ontaarden. Het pakt daarom erg goed uit dat Berrached 24 Wochen stevig in de realiteit heeft verankerd - uitgezonderd het getuur in de camera en de soms wat clichématig symbolische zwembadintermezzo's (geen film over getroebleerde vrouwelijke personages kan zonder water). De dokters, verplegers en kraamverzorgsters die Astrid ontmoet spelen allen zichzelf; veel dialogen werden door Berrached en co-scenarist Carl Gerber rechtstreeks overgenomen uit intensieve interviews met een bestaand bijna-ouderpaar. 24 Wochen maakt niets mooier of troostrijker dan het is.

Dat geldt ook voor de formidabele, ontroerende acteerprestaties van Bjarne Mädel en vooral Julia Jentsch (Die fetten Jahre sind vorbei, Sophie Scholl). Tot in de kleinste gewoontes klopt alles aan Jentsch' vertolking en maakt ze je deelgenoot van Astrids martelgang zonder dat het overtrokken of hysterisch wordt. De camera is steeds extreem nabij, maar Jentsch kan het aan. Ook wanneer Astrid zich naar binnen keert, lelijk wordt, alle fut verliest of eindelijk haar standpunt kiest, wil je niet van haar zijde wijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden