Postuum: Piet Noordijk, de beste saxofonist van Europa

De misschien wel beste altsaxofonist van Europa ging naarmate de jaren vorderden steeds beter spelen. 'Ik blaas zoals ik ben. Best aan de gevoelige kant nogal.'

Jazzmusicus Piet Noordijk in 2008 in de Kleine Komedie bij de uitreiking van Blijvend Applaus prijs.Beeld anp

Voor de Nederlandse jazzliefhebber is het gewoon 'Piet': zo geliefd en met zo'n status dat één naam volstaat, zoals 'Miles' of 'Coltrane' bij de Amerikaanse reuzen. Die oer-Hollandse naam paste bij hem, want Piet Noordijk, de grootste altsaxofonist van ons land en misschien wel van heel Europa, was een Rotterdamse volksjongen. Zaterdag is Piet overleden, 79 jaar oud, na een kort gevecht tegen de kanker.

'Scheppers heb je hier niet', is een beroemde uitspraak van hem. 'Wel opscheppers, daar sterft het van.' Dat gold niet voor hemzelf, want hoewel hij een gezonde dosis branie had, wist Piet Noordijk goed wat hij waard was: een adept van Charlie Parker, de geniale bebop-pionier die vele generaties altisten heeft beïnvloed. Maar dan wel een heel goede.

Noordijk begon op klarinet en was al op zijn 15de beroepsmuzikant, spelend in kroegen met zijn broers om het gezin te helpen onderhouden. Alles wat de mensen horen wilden, ook tango, dixieland of country, want al was moderne jazz zijn grote liefde, er moest brood op de plank komen. Vandaar ook dat hij vele jaren de zekerheid van het radio- en televisiewerk koos, en in dienst was van zowat alle grote Nederlandse omroeporkesten, vooral het Metropole. Pas in 1980 maakt hij zijn eerste eigen album, Loverman.

Maar daarvoor had hij al geschiedenis geschreven met het Misha Mengelberg-Piet Noordijk Kwartet, een uniek en uiterst vruchtbaar compromis tussen de avant-gardistische opvattingen van pianist Mengelberg en drummer Han Bennink, en de meer traditionele aanpak van de saxofonist en diverse bassisten. Het bestond van 1963 tot 1967 en leverde de klassieke elpee Driekusman Total Loss op, tot het uit elkaar spatte; recent uitgegeven live-opnamen uit 1966 laten horen hoe jammer dat was.

In 1992 ging Noordijk met de vut en, wat maar weinige jazzmusici gegeven is, na zijn 60ste ging hij nog beter spelen, bevrijd van de druk, en maakte hij, met vaak jongere geestverwanten, de mooiste muziek van zijn leven. Optredens van steevast hoog niveau en sterke cd's als, uiteraard, Piet Plays Bird!, zijn ode aan Parker, en Piet Plays Sinatra. Met niet alleen die smetteloze virtuositeit, gerijpt door decennia ervaring, maar met uitbundige gretigheid en altijd een van elke noot spattende emotionele lading. In een fraai tv-portret uit 1997 zei hij erover: 'Ik blaas zoals ik ben. Best aan de gevoelige kant nogal, en soms ook wel overgevoelig. Dat kun je een stijl noemen, maar het is Piet Noordijk.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden