Recensie Film

Posoki is als een roadmovie die, net als zijn personages, maar niet aan die ene deprimerende locatie kan ontsnappen ★★★★☆

Stephan Komandarevs Bulgaarse mozaïekdrama biedt een gelaagd portret van een corrupt en harteloos land.

Filmbeeld uit Posoki.

Bulgarije wordt bevolkt door optimisten. Alle pessimisten en realisten zijn er immers al lang vandoor. Heel goed voorstelbaar, dat je als taxichauffeur laat op de avond door de hoofdstad Sofia rijdt en een passagier krijgt die vanaf de achterbank dergelijke meningen verkondigt. Althans, dat kun je je prima voorstellen nadat je het Bulgaarse mozaïekdrama Posoki (Directions) hebt gezien.

Aanhakend bij illustere taxifilms als Jim Jarmusch’ Night on Earth (1991) en Abbas Kiarostami’s Ten (2002), hopt schrijver en regisseur Stephan Komandarev in zijn vijfde speelfilm van taxi naar taxi, van verhaal naar verhaal. Heen en weer over dezelfde anonieme autowegen, de ene flatwijk inruilend voor de andere, steeds dieper de nacht in. Als een roadmovie die, net als zijn personages, maar niet aan die ene deprimerende locatie kan ontsnappen.

Een handvol chauffeurs en klanten komt voorbij; soms vindt er een bijzondere ontmoeting plaats, soms botsen in de taxi werelden keihard op elkaar. De oude chauffeur Kosta (Vasil Banov) die steeds probeert te vertellen over zijn onlangs gestorven zoon, maar bij niemand gehoor vindt. De gluiperige ondernemer Manol (Dimitar Banenkin) die voor een deal kortstondig terug is in het zo door hem verfoeide land en niet beseft dat zijn chauffeur Rada (Irini Jambonas) een oude bekende is. Hier wordt een leven gered, daar vloeit bloed. En alsmaar dat donkere decor van beton en vuilgeel licht.

Alleen de bijzonder nerveuze openingsscène, waarin chauffeur ondernemer en taxichauffeur Misho (Vassil Vassilev) een fatale afspraak heeft met de louche bankier (Georgi Kadurin) die hem afperst, vindt overdag plaats. Niettemin wordt de film hier stevig in de verf gezet: de camera blijft zo veel mogelijk in de auto, soms haast op de schoot van de passagiers, en alle episodes van Posoki voltrekken zich in realtime, als flarden van dezelfde nacht.

Komandarev en coscenarist Simeon Ventsislavov weten de spanning niet altijd vast te houden. Maar terwijl de losjes met elkaar verweven karakterschetsen soms een tikje dun of flauw zijn, overtuigt Posoki wel degelijk als geheel. Uit alle passerende perspectieven ontstaat gaandeweg een gelaagd portret van een corrupt en harteloos land, waar je medemenselijkheid met een zaklamp moet zoeken. Gelukkig maar dat er soms nog wat te lachen valt, of dat bij een bushalte een zwerfhond op wat eten (en aanspraak) wacht.

Posoki

Drama

Regie Stephan Komandarev

Met Anna Komandareva, Dimitar Banenkin, Vassil Vasilev-Zuek, Vasil Banov, Ivan Barnev, Assen Blatechki, Georgi Kadurin.

103 min., in 10 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.