Pop

* * *..

Rihanna: Rated R. Def Jam/Universal.

Het is moeilijk de muziek op het vierde album van r & b-zangeres Rihanna los te zien van de gebeurtenis waarmee ze eerder dit jaar het nieuws haalde. Haar dankzij de losse handjes van ex-minnaar Chris Brown zwaar gehavende gelaat, haalde toen de wereldpers.

Dat ze af wil van haar imago als onschuldig popzangeresje maakt alleen de hoes van Rated R, de opvolger van het dankzij de megahit Umbrella zeer succesvolle Good Girl Gone Bad (2007), al duidelijk.

Grimmige zwart/grijze fotografie en de zangeres met haar hand voor het door Brown toegetakelde oog, wekken eveneens de indruk dat het Rihanna menens is geworden.

De sound is een stuk grimmiger, er klinken pistoolschoten en in liedjes als Russian Roulette en Stupid In Love is het niet lastig zoeken naar referenties aan haar recente verleden.

Fascinerend is het nummer van Justin Timberlake, Cold Case Love, dat mooi begint maar uitmondt in al te veel pathos. En dat is exemplarisch voor de hele plaat: aanzetten tot iets heel bijzonders dat nooit echt wordt waargemaakt. ‘I don’t give a fuck’, roept de zangeres stoer in Rockstar 101. Als dat echt zo was, had ze het wel aangedurfd een statement te maken.

Liedjes met een twist van Megafaun
* * *

Megafaun: Gather, Form & Fly. Crammed Discs/Coast To Coast.

Vorige week maakte dit folkrock trio uit North-Carolina live hier al veel indruk, en terecht heeft hun tweede album nu ook een Nederlandse distributeur.

Megafaun maakt folk die gedragen wordt door akoestische instrumenten en mooie samenzang, maar de meeste liedjes kennen ook nog eens een merkwaardige twist. Dat maakt Megafaun net wat spannender dan veel andere neo-folkbands. Een enkele keer schieten ze wat al te ver door in experimenteerlust, en denk je dat je ineens een andere band met elektronica bezig hoort. Beter pakt het uit als ze hun stem verheffen en naar rock ’n’ roll neigen. Dan dringen zich vergelijkingen op met een band als Port O’Brien.

Neil Young in kale pracht
* * * *

Neil Young: Dreamin’ Man Live ’92. Reprise/Warner.

Neil Young houdt maar niet op met het ontsluiten van zijn archieven. Na die immense box met zijn werk uit de jaren 1965-1972, zijn we nu ineens in 1992 met deel 12 uit de Neil Young Archives Performance Series.

Het betreft hier de liedjes die Young in dat jaar op zou nemen voor Harvest Moon, die hij live had uitgeprobeerd tijdens een Amerikaanse tournee. Jammer dat een echte bronvermelding ontbreekt, en onduidelijk is waar en wanneer iets is opgenomen, maar mooi klinkt het allemaal wel.

Harvest Moon was een wat al te zoet geproduceerde plaat, daarom is het mooi de liedjes in hun kale pracht te horen. Een liedje als Hank To Hendrix bewijst zich hier als een van de betere late Neil Young composities.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden