Pop

      • *..

The Soft Pack: The Soft Pack. Heavenly/V2.

The Soft Pack uit San Diego brengen op hun eerste plaat onder die naam (eerder heetten ze niet zo heel handig The Muslims) tien puntige liedjes in nog geen half uur die teruggrijpen op het Amerikaanse indie-gitaargeluid voordat het tijdperk aanbrak dat elk bandje uit de VS een cursus Afrikaanse pop leek te hebben gevolgd.

The Soft Pack doet denken aan illustere voorbeelden als The Feelies en The Strokes, terwijl de wat luie zang van Matt Lomkin ook Britse voorbeelden als Mark E. Smith kent. Alles aan The Soft Pack klinkt vertrouwd maar het is wel een geluid dat even verdwenen leek uit de Amerikaanse gitaarschool. Answer To Yourself en More Or Less zijn niet alleen hoogtepunten op dit album, ze behoren tot de beste liedjes die de Amerikaanse gitaarpop in jaren heeft voortgebracht.

Covers van Peter Gabriel
* * *

Peter Gabriel: Scratch My Back. Real World/EMI.

De eerste soloplaat van Peter Gabriel sinds Up uit 2002 is een plaat met covers. Meestal een teken van creatieve armoede, een geval van een schrijver met een writer’s block. Iemand als Paul Weller gaf dat ten tijde van zijn coverplaat een paar jaar geleden ook ruiterlijk toe. Maar Gabriel licht in het cd-boekje toe dat een plaat met bewerkingen van zijn favoriete muziek altijd al een grote wens is geweest.

Mogelijk. Hij geeft ook toe dat veel liedjes door zijn kinderen zijn aangedragen, dus het blijft onduidelijk of hij zelf op My Body Is A Cage van Arcade Fire of Mirrorball van Elbow is gekomen. Zijn versies mogen er in de meeste gevallen beslist wezen. Peter Gabriel met orkest, zo klinken de liedjes van verder onder meer David Bowie, Paul Simon en Radiohead hier. De plaat ademt een klein uur lang dezelfde warme sfeer, en Gabriel zingt werkelijk prachtig. Hoogtepunt Listening Wind van Talking Heads kan gewoon naast het origineel bestaan. Het is een mooi geheel geworden, maar de urgentie is ver te zoeken.

Plechtig maar o zo warm
* * * *

The Durutti Column: A Paen To Wilson. Kooky Disc.

Vini Reilly maakt al meer dan dertig jaar platen als The Durutti Column. De Britse gitarist werd ooit gecontracteerd door Tony Wilson, de baas van het Factory-label. Op dit label van onder meer Joy Division maakte hij ook zijn beste platen. Hij is altijd met Wilson bevriend gebleven en album nummer 26 is zijn ode aan de in 2007 overleden poplegende uit Manchester. A Paen To Wilson is ook een van de beste platen van Durutti Column geworden. Reilly’s handelsmerk, heel ijle, licht trillende gitaartonen, klinken in alle nummers door, onderwijl de langzaam verschuivende ritmische patronen van iemand als Steve Reich in herinnering roepend. Fraai werkt ook de uit Marvin Gaye’s What’s Going On geplukte sample in Brother. Plechtige, zeer statige maar o zo warme muziek, zoals Reilly die al jaren niet meer leek te kunnen maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden