pop

SCHITTEREND STEL SONGS..

HHHHI

My Morning Jacket: Z. Sony/BMG.

Uitgerekend op het moment dat het uit Louisville, Kentucky afkomstigeMy Morning Jacket met hun derde album It Still Moves in eigen land eendoorbraak leek te forceren, hielden twee bandleden het voor gezien. Vooralhet vertrek van gitarist Johnny Quaid leek onoverkomelijk want zijnsamenspel met medeoprichter en zanger/gitarist Jim James had de band juisttot grote hoogten weten te stuwen.

Z, het vierde album van My Morning Jacket, is ook even wennen voor wiegaandeweg verslaafd is geraakt aan die machtige in elkaar vervlochtengitaarpartijen van James en Quaid. Het geluid is mede dankzij producer JohnLeckie minder robuust en op het eerste gehoor wat vlak en toetsendomineren.

Maar wanneer Z uiteindelijk landt, is er geen ontkomen meer aan. Jamesis met de plaat beter gaan zingen, en zijn nasale, heel erg aan Neil Youngrefererende zang, past erg goed bij het nieuwe wat bredere pop-geluid vanMy Morning Jacket.

En wat een schitterend stel songs heeft hij bij elkaar geschreven,culminerend in het bezwerende Dondante. Met Z vindt zijn groep aansluitingbij Mercury Rev, Flaming Lips en andere recente vernieuwers in depsychedelische rock. Zo spannend en meeslepend hoor je Amerikaanse bandsnog maar zelden.

KEYS OVERTUIGT NIET

HHIII

Alicia Keys: Unplugged. Sony/BMG.

Van alle nieuwe soulzangeressen is Alicia Keys het meest succesvolgebleken, en lijkt ze ook gezegend met de mooiste stem. Jammer hooguit datze nog niet in staat is gebleken een echt goed doortimmerd album te maken.Haar platen waaieren te veel kanten op en ontberen een duidelijke lijn,maar liedjes als A Woman's Worth en Falling zijn onbetwiste hoogtepuntenin de zwarte muziek van de laatste jaren.

Ze zijn in een nieuw jasje terug te horen in Keys' onvermijdelijkenieuwe carrière-stap: een 'unplugged' album. Iets toevoegen doen ze niet. Zoals dit hele Unplugged op geen enkel front werkelijk overtuigt.

Ze zegt in de hoestekst dat ze de liedjes wel eens intiem met eenkleine band wilde brengen, iets wat juist Keys met haar warme stem zousieren, maar al in het eerste liedje schaadt de overdaad van een jengelendeviool. Intiem wordt het nergens. Het instrumentarium is te vol, en Keys isook niet optimaal in vorm.

De plaat lijdt aan het zelfde euvel als haar eerdere albums: eenrommelige opbouw. Ze wil zich opnieuw te veel bewijzen als een allroundpopzangeres, en had zich beter tot het soulrepertoire kunnen beperken. Danwas ons tenminste die beschamende versie van Wild Horses (Rolling Stones),hier in duet met Adam Levine van Maroon 5, bespaard gebleven.

STEM ALS STERKSTE WAPEN

HHHII

Alice Russell: My Favourite Letters. Tru Thoughts.

De Britse Alice Russell was de afgelopen jaren al op diverse hippedance-produkties te horen maar verbaast op haar tweede album met eenuitgekiende mix van pop, jazz en funk.

Een beetje zoals Roisin Murphy dat in Moloko en nu solo zo meesterlijkkan, weet Russell heel behendig tussen soul en dance te laveren. Zeontbeert de stuwende ritmiek dat het werk van Moloko zo opwindend maakt,maar klinkt ook weer minder oubollig dan Joss Stone.

Het aardige van Alice Russell is ook dat ze het aandurft af te wijkenvan het gangbare 'urban' geluid zonder retro te klinken. Met haar stem alssterkste wapen geeft ze een eigen invulling aan elektropop en jazz.

Een mindere zangeres was door de mand gevallen, en dan zou haar gebrekaan eenduidigheid verweten zijn. Russell kan het aan, al mist de plaat eenechte uitschieter en net die dwingendheid die je de dansvloer op doetstuiven. Mogelijk brengt ze de liedjes live dit weekend tijdens MaisonRoyale met meer pit.

Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.