pop

  • *..

Paul Weller: Wake Up The Nation. Island/V2.

Het komt vaker voor dat weinig wereldschokkende nieuwe albums van rockgrootheden in de Britse muziekbladen ten onrechte onthaald worden als meesterwerken, maar zelden wekt het gejuich zoveel verwondering als nu bij Wake Up The Nation, Paul Wellers tiende studioalbum.

Toegegeven: Weller is hoorbaar geestdriftig aan het werk gegaan, met de lovenswaardige ambitie om een betekenisvol album te maken, een aanklacht tegen het moderne Engeland. De prettig korte songs (drie van de zestien halen de drie minuten) houden de vaart er ook in.

Maar waarom die rommelige productie, die in stukken als Moonshine en 7 & 3 Is The Strikers Name tot overdadig, hinderlijk achtergrondrumoer leidt? Nooit geweten dat een rockgitaar zo metalig en lelijk kan klinken als in Find The Torch, Burn The Plans. Waar zijn ze dan, die liedjes die voortaan tot Wellers beste gerekend zullen worden?

Voor een beter Weller-album hoeven we nog geen twee jaar terug in de geschiedenis, tot bij 22 Dreams (juni 2008).

Onno Smit overtuigt als liedjesschrijver
* * * *

Beans & Fatback: Beans & Fatback. Excelsior/V2.

Popmuziek maken in Nederland; er valt nauwelijks iets mee te verdienen, zelfs niet wanneer je het, zoals Onno Smit, doet in de uitstekende band Lefties Soul Connection, die met zijn vette Meters-funk ook buiten Nederland enige aandacht op zich gevestigd heeft.

De muzikale vrienden die bijdroegen aan het nevenproject Beans & Fatback kon Smit als betaling slechts een lekkere maaltijd voorschotelen. Het album bereikt ons als een fraaie cd-annex-kookboek: alle recepten die Smit zijn gasten bereidde, staan erin.

Heel leuk, maar het is toch vooral de muziek die indruk maakt: goed geschreven, levendige popsongs met veel country- en soulreferenties, zoals Roots From My Soul, dat in de traditie van de blue-eyed soul uit de jaren zestig staat, en The Breeze (met Tim Knol)

In Beans & Fatback verschaft Onno Smit zich als kok, maar ook als pure liedjesschrijver de ruimte die hij in ‘Lefties’ niet altijd heeft, en dat pakt bijzonder goed uit.

Mooie introductie in de krautrock
* * * *

Diverse artiesten: Deutsche Elektronische Musik. Soul Jazz/Munich.

Een geheel nieuw type muziek introduceren, vrij van invloeden van welke andere stroming dan ook, zo luidde de ambitie van de jonge Duitsers die in de vroege jaren zeventig al experimenterend aan de wieg stonden van het genre dat gekscherend krautrock ging heten.

Geheel vrij van invloeden waren ze natuurlijk niet (ze bewonderden Karl-Heinz Stockhausen en vaak ook Pink Floyd), maar volstrekt unieke, avant-gardistische muziek is de beste krautrock nog altijd.

Het fraai uitgevoerde Deutsche Elektronische Musik verschijnt op het Soul Jazz-label en is een uitstekende, uitgebalanceerde introductie. De compilatie bevat stukken van de bekendste representanten (Can, Neu!, Faust), maar ook van onbekenden als Kollectiv en de groep Gila, die in This Morning laat horen dat krautrock soms ook de vorm van een heus liedje kon aannemen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.