pop

GEEN GLORIEUZE TERUGKEER..

HHHII

Stevie Wonder: A Time To Love. Motown/Universal.

Erg productief is hij niet, de inmiddels 55-jarige Stevie Wonder, diehet Tamla Motown-label al zijn hele leven trouw is. Tien jaar geledenverscheen voor het laatst een studioalbum (Conversation Peace), en dat wasdestijds het eerste in acht jaar dat géén filmsoundtrack was.

Van A Time To Love mocht daarom iets worden verwacht (de release werdook nog eens enkele keren uitgesteld), maar een glorieuze terugkeer is hetalbum helaas niet. Er staan enkele prima songs op (If Your Love Cannot BeMoved of de hippe single So What The Fuss), en een stuk bronstige, vettefunk als Please Don't Hurt My Baby gaat er ook altijd in, maar tijdens de71 minuten durende rit komt domweg te veel middelmatig materiaal en lauwesuddersoul (From The Bottom Of My Heart) voorbij om van een geslaagd geheelte kunnen spreken.

A Time To Love is vooral een erg inconsistente plaat, waarop Wonder nietvaak genoeg de indruk wekt dat hij door ouderwets oplaaiende inspiratie destudio in werd gedreven.

Het resultaat is een typisch geval van een bleek zesje. Dat mag opschool een voldoende zijn; voor de eerste Stevie Wonder in tien jaar is hetdat niet.

PASSIE IN ROESTBRUINE SONGS

HHHHI

Paul Weller: As Is Now. V2.

Toen Paul Weller vorig jaar met een zwaktebod op de proppen kwam (hetcoveralbum Studio 150), kon je veel beweren, maar niet dat Weller de vraagomzeilde die zo'n plaat nu eenmaal oproept: ja, gaf hij onomwonden toe, hijzat inderdaad in een creatief dal. Het schrijven van songs wilde nietlukken. Door Studio 150, gemaakt in de gelijknamige studio in Amsterdam,te maken, hoopte hij over het dode punt heen te komen.

Op As Is Now, dat opnieuw deels in Amsterdam tot stand kwam, laat hijbij vlagen horen dat hem dat gelukt is. Niet dat het album louterhoogtepunten bevat, maar Weller klinkt zonder meer passievol in roestbruinesongs als All On A Misty Morning of Savages. Het is lang geleden dat hijzo nadrukkelijk tegen het punkgeluid van The Jam aanschurkte als in ComeOn/Let's Go. Roll Along Summer is pure jazz.

Het materiaal van As Is Now zal niet misstaan tussen Wellers beste werkals hij vanavond in het Tilburgse 013 het eerste van drie Nederlandseoptredens verzorgt.

WAARDEVOLLE ERESALUTEN

HHHHI

Diverse artiesten: Dream Brother. The Songs Of Tim + Jeff Buckley. FullTime Hobby/PIAS.

Met weinig overleden muzikanten wordt door collega's en publiek zogedweept als met Jeff Buckley. Die hoge stem, die uitwaaierende melodieën,die passie, het album Grace; je hoort het allemaal prachtig te vinden.

Ook als je de man nooit echt begrepen hebt, is het tribute-album DreamBrother een aanrader. Ten eerste omdat er naast songs van Jeff ookcomposities van zijn beroemde vader Tim op staan (en dat zijn vaak betereliedjes), maar vooral omdat verschillende eresaluten worden gebracht doorartiesten die enkele van de mooiste platen van 2005 verzorgden.

Alles wat de Engelse groep The Magic Numbers aanraakt, lijkt spontaanin goud te veranderen, ook Tim Buckley's Sing A Song For You. Voor deAmerikaan Sufjan Stevens geldt hetzelfde: hij ontroert met She Is (ook alvan Tim). En Tunng verandert No Man Can Find The War op overtuigende wijzein verstilde 'folktronica', vol pruttelende laptopgeluiden.

Het zijn vooral de liedjes van vader Tim die bewonderaars tot grootsedaden hebben geïnspireerd, maar ook de Jeff-vertolkingen van Adem (MojoPin) en Stephen Fretwell (Morning Theft) voegen beslist meer toe dan al dieoverbodige postume cd's van de twee jong gestorven zangers.

Menno Pot

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden