pop

SNOOP DOG: MEER ‘OLD SKOOL’..

*****

Snoop Dogg: Tha Blue Carpet Treatment. Geffen/Universal.

Zijn vorige album Rhythm & Gangsta: The Masterpiece (2004) leverde Snoop Dogg een van de grootste hits uit zijn carrière op: Drop It Like It’s Hot, een sublieme productie van The Neptunes, met een glansrol voor Pharrell Williams. Opvolger Tha Blue Carpet Treatment is wederom goeddeels door The Neptunes geproduceerd, maar het is wel degelijk een heel andere plaat geworden: minder vet en kitscherig, meer ‘old skool’. Niet toevallig produceerde Dr. Dre voor het eerst sinds jaren weer enkele tracks voor zijn oude maatje. Het geheel is opnieuw meeslepend.

Geheide hits als Drop It Like It’s Hot ontbreken weliswaar, maar wat is het een genot om te luisteren naar die ontspannen, onderkoelde voordracht van de inmiddels 35-jarige Californiër, die op fraaie wijze de degens kruist met Damian ‘Jr. Gong’ Marley in het sterke Get A Light en met Stevie Wonder in het afsluitende Conversations. Dertien jaar na zijn meesterlijke debuut Doggystyle komen er nog altijd weinig rappers over Snoop Dogg heen.

FEESTHIPHOP EN SEKSPRAATJES

*****

Ying Yang Twins: Chemically Imbalanced. TVT.

In de laatste zes weken van het jaar verschijnt steevast een opmerkelijke hoeveelheid hiphopplaten. Ook nu weer, van de grootste mannen (Jay-Z, Snoop Dogg) tot bijvoorbeeld de Ying Yang Twins, geinponems uit Atlanta (die overigens bijna evenveel cd’s verkopen als voornoemde grootheden). Op Chemically Imbalanced proberen ze warempel zo hier en daar iets nieuws te doen (neem Dangerous, een collaboratie met Wyclef Jean), maar het grootste deel van de tijd houden ze het gewoon bij hun specialiteit: schreeuwerige feesthiphop en sekspraatjes. Crunk, wordt zulke hiphop uit de zuidelijke staten wel genoemd.

Plat? Ja, beslist, maar het mist zijn effect wederom niet, omdat tracks als 1st Booty On Duty zo aanstekelijk zijn en omdat de twee brulboeien uit Atlanta een rauw randje hebben dat veel andere pretentieloze feesthiphoppers (de Black Eyed Peas, bijvoorbeeld) ontberen.

WANKELMOEDIG BANDJE

*****

...And You Will Know Us By The Trail Of Dead: So Divided. Interscope/Universal.

De doorbraak die de Texaanse gitaarband ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead jaren geleden werd voorspeld, is er nooit echt gekomen. De albums werden weliswaar gaandeweg melodieuzer en toegankelijker, maar niet beter. Een nieuwe Smashing Pumpkins? Zo’n prominente plaats gaat ‘Trail Of Dead’ ook met het vijfde album So Divided niet krijgen, de hoorbare ambitie en het talent van frontman Conrad Keely ten spijt.

De groep uit Austin is wispelturig en wisselvallig: Sonic Youth-noise, pure popliedjes, ambities in de richting van progrock, een stadionmeezinger (Wasted State Of Mind), een fijne bluesrocker (Naked Sun). Ideeën genoeg, maar misschien wel te veel. De sterke momenten ten spijt wordt So Divided er een wat richtingloos album van, en ‘Trail Of Dead’ eens te meer een wankelmoedig bandje.

LAWINE AAN ENTHOUSIASME

*****

Scream Loud!!! The Fenton Story. Way Back/Clear Spot.

Wie van Amerikaanse garagebeat uit de jaren zestig houdt (het geluid waarvoor de beroemde Nuggets-compilatie als staalkaart dient), zou het Fenton-label uit de staat Michigan moeten kennen, een klein label dat maar kort bestond en vooral seven inch-singles uitbracht.

Op de prachtig uitgevoerde dubbel-cd Scream Loud!!! is het beste van Fenton samengebracht (61 liedjes van 32 bands). Wat een heerlijke lawine aan enthousiasme en vergeten popjuweeltjes heeft dat opgeleverd. Leer ze kennen: The Aardvarks, Peter & The Prophets, The Blokes. Obscure namen, maar je hóórt dat ze vast van plan waren om de wereld te veroveren. Achteraf maakten ze protopunk van tijdloze charme.

Menno Pot

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.