pop

*****..

ALLEEN VOOR WEEZER-FREAKS
Rivers Cuomo: Alone, The Home Recordings of Rivers Cuomo. Geffen/Universal.

ALLEEN VOOR WEEZER-FREAKS
Een nieuw Weezer-album zat er dit jaar niet in en om zijn platenfirma tegemoet te komen, nam voorman Rivers Cuomo een duik in zijn archief met demo-bandjes. Een andere rede is nauwelijks voorstelbaar voor de release van Alone. Want alles wat Weezer zo goed maakte ontbreekt hier. Het knisperende altijd transparante bandgeluid bijvoorbeeld, en die typische Weezer-sound die altijd het knappe midden hield tussen powerpop en punkrock.

ALLEEN VOOR WEEZER-FREAKS
Wat we wel horen? Een krakend stemgeluid, dito instrumentatie en een enkele keer iets dat op een aanzet van een aardig liedje lijkt. Cuomo heeft vooral gekozen voor nummers die de reguliere albums niet gehaald hebben, maar geen moment krijg je de indruk daar iets aan gemist te hebben. Het nut van een rammelende Buddy Holly wordt ook al niet erg duidelijk. Het aardigst zijn de uitgebreide toelichtingen van Cuomo in het cd-boekje. Maar er had een grote sticker op geplakt moeten worden: alleen voor Weezer-freaks.

ZONNIG GELUID
*****

ZONNIG GELUID
Wyclef Jean: Carnival Vol. II. Memoirs Of An Immigrant. Sony BMG.

ZONNIG GELUID
Van de drie Fugees heeft Wyclef Jean de meest consistente solo-carrière op zijn naam gezet. Het wachten op de nieuwe Lauryn Hill heeft te lang geduurd en waar is die Pras eigenlijk gebleven? Ze hebben hoogst waarschijnlijk ook niet zo’n dik adressenboekje als Wyclef Jean, want wanneer je kijkt wie er allemaal op zijn heel aardige Carnival Vol. II meedoet, struikel je over de A List-types uit alle windrichtingen van de popmuziek. Van Paul Simon tot Mary J. Blige en van Sizzla tot Norah Jones, leveren ze een bijdrage aan de liedjes van Wyclef Jean, en ze krijgen stuk voor stuk de ruimte om zelf even te laten horen waar ze goed in zijn.

ZONNIG GELUID
De titel van de plaat verwijst naar het tien jaar geleden verschenen solodebuut van de in New York wonende Haitiaan. En het vervolg blijkt minstens zo feestelijk. Wyclef Jean laveert handig tussen hiphop, reggea en funk door - zoals iemand als Michael Franti dat kan. Jean klinkt echter minder prekerig. Ondanks de zware thematiek in de liedjes over immigrantenleed, is het geluid zonnig. Jammer is dat de liedjes wat al te weinig structuur kennen. Er is echt een Norah Jones of Paul Simon nodig om te overtuigen, zonder hen had Wyclef Jean het niet gered.

DIT HEBBEN WE GEMIST
*****

DIT HEBBEN WE GEMIST
Lulu: The Atco Sessions1969-1972. Rhino/Warner.

DIT HEBBEN WE GEMIST
Op de valreep nog een van de mooiste compilaties van het jaar. De Britse zangeres Lulu, die hier nooit veel betekend heeft maar in de jaren zestig in Groot-Brittannië een tv-ster was met een eigen show, wilde in 1969 haar loopbaan een duw geven. Net als landgenote Dusty Springfield trok ze naar het zuiden van de Verenigde Staten om daar met sessiemuzikanten een echte soulplaat op te nemen.

DIT HEBBEN WE GEMIST
Dit New Routes en de daaropvolgende Melody Fair flopte, ondanks medewerking van haar toenmalig echtgenoot Maurice Gibb van de Bee Gees en de uitmuntende productie van Jerry Wexler, Tom Dowd en Arif Mardin. Deze grootheden van de Atlantic soulcatalogus hadden bovendien een sublieme band naar de Muscle Shoals studio in Alabama gehaald. Maar het mocht niet baten. De platen raakten snel en de vergetelheid, en pas nu valt op deze prachtig uitgegeven dubbel-cd te horen, wat we gemist hebben.

DIT HEBBEN WE GEMIST
Uiterst fraai gearrangeerde liedjes gezongen door iemand die het niveau van Dusty Springfield weliswaar niet haalde, maar zich in liedjes als Mr. Bojangles en Swamp Doggs I Don’t Care Anymore profileerde als veel meer dan de tienerster waar ze tot dan toe voor werd aangezien. En wat een gitaargeluid ook, van Eddie Hinton en Duane Allman. De dubbel-cd is alleen als ode aan deze twee veel te vroeg overleden grootheden al geslaagd.

DIT HEBBEN WE GEMIST
Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.