Pop

        • *..

John Grant: Queen Of Denmark. Bella Union/V2.

Een enkele keer verschijnt er een album waaraan echt alles klopt, zo’n album dat je jezelf doet afvragen hoe je ooit zonder hebt gekund. Je zet ’m op en sluit direct vriendschap met de stem van de zanger, de arrangementen, de liedjes en de teksten. Alles klinkt nieuw en toch vertrouwd.

Queen Of Denmark van John Grant is zo’n plaat. Een debutant is Grant niet, hij was voorman van The Czars, die deze eeuw al een paar platen maakten die het met enkele goede recensies moesten doen, maar verder nauwelijks werden opgemerkt.

Dat zal Grant niet nog een keer gebeuren. De meesterzet is dat hij met zijn wat zwaarmoedige, melancholieke liedjes samenwerking heeft gezocht met de Texaanse band Midlake. Precies de juiste combinatie zo blijkt. Zo is er de prachtige fluit van Tim Smith die het liedje I Wanna Go To Marz direct boven zichzelf doet uitstijgen en zijn het de toetsenpartijen en samenzang die zo goed kleuren bij Grants stem dat je vermoedt dat ze hier jarenlang op geoefend hebben.

De stem van Grant herinnert aan de helaas wat vergeten grootheid uit de jaren zeventig Harry Nilsson, terwijl de arrangementen in een nummer als Outer Space ook al raken aan de symfonische pop uit die tijd waar Nilsson ook wel raad mee wist. Zonder dat het ook maar een moment gedateerd gaat klinken.

Eli Reed klinkt veel te clean
* *

Eli ‘Paperboy’ Reed: Come And Get It! Capitol/EMI.

Van alle nieuwe retro-soulmannen die de laatste paar jaar her en der opdoken (Raphael Saadiq, Ryan Shaw, Mayer Hawthorne) imponeerde de uit Boston afkomstige Eli ‘Paperboy’ Reed op het podium misschien nog wel het meest. Terwijl zijn collega’s graag stijlvol met de vingers knipten presenteerde hij een dampende soulrevue waarin band en publiek gutsten van het zweet.

Maar zijn nieuwe plaat dampt en zweet niet. Het klinkt allemaal veel te clean. Je hoort dat hij van het grote Capitol een veel ruimer budget ter beschikking heeft gehad. Extra blazers, koortjes en strijkers doen zijn geluid eerder kwaad dan goed. Het rauwe randje ontbreekt.

Blauwdruk voor de punksound
* * * *

Iggy & The Stooges: Raw Power. Legacy/Sony Music.

Dit is de plaat van Iggy Pop die misschien wel de blauwdruk vormde voor de punksound. Iggy Pop was in 1972 naar Europa gekomen om tot een soort David Bowie te worden gekneed. Het pakte anders uit. Met gitarist James Williamson nam Pop een reeks compromisloze, nihilistische protopunk- songs op die nog altijd imponeren. Prachtig deze nieuwe ‘deluxe’ editie waarop de originele Bowie-mix in ere is hersteld, maar jammer dat de remaster uit 1997 van Pop zelf (hij haatte de originele Bowie mix) er niet gewoon bij staat. Wel een vervaarlijk klinkend concert uit 1973. Vanavond zendt Cultura een verhelderende documentaire uit over dit cruciale rockalbum.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.