Pop

  • *..

Mary J. Blige: Stronger With Each Tear. Geffen/Universal.

De Mary J. Blige-platen uit de jaren 1992-2001 ontleenden hun kracht aan het feit dat de zangeres de ene na de andere rampzalige relatie had, vocht tegen verslavingen en haar frustratie van zich af schreeuwde op haar platen. In 2002 ontmoette ze haar huidige echtgenoot en manager Martin Kendu Isaacs. Sindsdien zingt ze over levensgeluk, spiritueel evenwicht en persoonlijke groei. Dat leverde aanvankelijk slappe hap op, maar in de jaren daarna bleek ook een gelukkige Mary tot moois in staat.

In enkele songs op Stronger With Each Tear, haar negende, blijkt dat opnieuw. Neem I Feel Good of Color, het door Raphael Saadiq geproduceerde slotstuk: sterke songs, passievol gezongen. Des te onbegrijpelijker is het kwartier anonieme, plastic R & B waarmee het album opent. The One en Good Love hadden nummers van elk willekeurig R & B-meisje kunnen zijn: onherkenbaar vervormde vocalen en te dominante gastbijdragen van lui als Drake en T.I., rappers die we toch echt niet liever horen dan Blige zelf. Stronger With Each Tear hangt uit het lood en hoort vanwege dat soms afstotelijke openingskwartier tot de mindere Blige-albums.

Grootse miskleun
*

Timbaland: Shock Value II. Interscope/Universal.

Met afstand de slechtste uit de traditionele decemberstapel van hiphop-, soul- en R & B-albums is Shock Value II van Timothy ‘Timbaland’ Mosley, een man die toch jarenlang zijn stempel op de hitlijsten drukte.

Van de Timbaland-hits van Missy Elliott, Nelly Furtado, Justin Timberlake en anderen kun je een verrukkelijke verzamel-cd samenstellen, maar de laatste jaren is ‘Timbo’ ernstig de kluts kwijt. Eerder dit jaar produceerde hij Chris Cornells afschuwelijke Scream; als artiest op eigen titel gaat hij op Shock Value II zo mogelijk nog erger onderuit dan op deel I uit 2007.

Hier valt geen sterke track te bekennen, de aanwezigheid van oude protégés (Furtado, Timberlake) ten spijt, maar pas echt rampzalig wordt het wanneer de man zélf gaat zingen. Aangezien hij dat in de meeste tracks wel even doet, mogen we hier van een grootse miskleun spreken.

Knuffelgangsta
* * *

Snoop Dogg: Malice N Wonderland. Priority/EMI.

In de VS begint Snoop Dogg onderhand een soort Ali B te worden: reclamespots, kookprogramma’s, niets is te dol. Goede platen maakt hij, anders dan Ali B, nog altijd.

Op Malice N Wonderland gaat hij eclectisch te werk: 2 Minute Warning is tamelijk ‘old skool’, in Special (met gastrol van Pharrell Williams) grijpt hij terug op de poppy samenwerking met The Neptunes die hem in 2004 weer hitsucces bracht.

Je zou het een amusante samenvatting van zijn oeuvre kunnen noemen, al wordt hij natuurlijk nergens meer zo gevaarlijk als op zijn klassieke debuut Doggystyle (1993). Daarvoor is de man uit Long Beach, California, te veel knuffelgangsta geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden