Pop

*****..

Verbijsterende rijkdom aan klanken
TV On The Radio: Dear Science. 4AD/V2.

Verbijsterende rijkdom aan klanken
De twee cd’s die het New Yorkse TV On The Radio eerder uitbrachten, lieten weliswaar een bonte mengeling aan muziekstijlen horen, van doo-wop tot punkrock en free jazz tot metal, maar erg vaak zette je die platen ook weer niet op. TV On The Radio was een band om te bewonderen, meer dan om van te houden. Hun derde plaat brengt daar verandering in, want op DearScience valt alles samen. Dit multiculturele vijftal uit Brooklyn heeft een plaat gemaakt die zeer knap in elkaar steekt, én er om smeekt keer na keer opnieuw opgezet te worden. En iedere keer sta je weer verbijsterd over de rijkdom aan klanken, ideeën en wendingen, en dat allemaal in nu wel dwingende songs.

Verbijsterende rijkdom aan klanken
De zang van Tunde Adelbimpe is minder hysterisch dan voorheen, en het geluid dat David Sitek hier neerzet, grenst aan het ongelooflijke. TV On The Radio schaart zich met hun derde album achter andere grote rockvernieuwers uit het verleden, Radiohead en Talking Heads. Ja, dit derde album is net zo’n ijkpunt als Ok Computer en Fear Of Music destijds.

Jenny Lewis kan gemeen rocken
*****

Jenny Lewis kan gemeen rocken
Jenny Lewis: Acid Tongue. Rough Trade/Konkurrent.

Jenny Lewis kan gemeen rocken
Waarom haar band Rilo Kiley inmiddels niet net zo beroemd is als Fleetwood Mac in de jaren zeventig, zal altijd wel onopgehelderd blijven. In elk geval is Jenny Lewis een zangeres die minstens even bijzonder is als Stevie Nicks.

Jenny Lewis kan gemeen rocken
Ze maakte met de Watson Twins twee jaar geleden al het verraderlijk lichtvoetige Rabbit Fur Coat. Nu is er de soloplaat Acid Tongue, die enkele verbijsterend mooie liedjes kent (Pretty Bird, Trying My Best To Love You). De sfeer is die van de Laurel Canyon singer-songwriter platen uit de jaren zeventig. Sommige folk-achtige liedjes roepen Maria Muldaur in herinnering. Maar ze kan ook behoorlijk gemeen rocken, zeker wanneer ze hulp krijgt van Elvis Costello die in Carpetbagger met haar mee komt brullen. Mooie plaat van een nog altijd onderschatte zangeres.

Sweet vergat de echt pakkende liedjes
*****

Sweet vergat de echt pakkende liedjes
Matthew Sweet: Sunshine Lies. Shout Factory/Bertus.

Sweet vergat de echt pakkende liedjes
Altijd weer een genot: de met veel vakmanschap gemaakte platen van Matthew Sweet, maar een plaat zo goed als Girlfriend (1991) zal hij wel nooit meer maken. Ook Sunshine Lies is weer net iets te wisselvallig. Verreweg het mooiste liedje is het titelnummer, waarin hij met ex-Bangles zangeres Susanna Hoffs het vertrouwde lome zomerse Sweet-sfeertje van weleer neerzet. Meer van die liedjes had de plaat goed gedaan. Er staan net iets te veel middelmatige rockers op. Sweet laat zich lekker gaan in gitaarduels met Richard Lloyd, maar vergeet er een echt pakkend liedje bij te componeren.

Sweet vergat de echt pakkende liedjes
Toch is ook een gemiddeld liedje van Sweet – vol referenties aan klassieke pop van Beach Boys, Big Star en Beatles – altijd nog goed genoeg om ook van Sunshine Lies een fijne plaat te maken. Al denk je opnieuw dat er meer in gezeten had.

Alsof Dylan The Strokes nadoet
*****

Alsof Dylan The Strokes nadoet
The Walkmen: You & Me. Talitres/Munich.

Alsof Dylan The Strokes nadoet
The Walkmen uit New York hebben al meerdere platen uit, maar deze grijpt de luisteraar direct bij de strot. Zanger Hamilton Leithauser zingt als Bob Dylan die een liedje van de Strokes nadoet, en de band speelt alsof The Strokes een Dylan-nummer doen.

Alsof Dylan The Strokes nadoet
Het geluid is broeierig, de gitaren klinken zompig en ademen een diepe bluessfeer uit, wat je op den duur in een aangename trance brengt. Bezwerende rockmuziek die ook 16 Horsepower in herinnering roept, vanwege de originele manier waarop blues en country-patronen eigen worden gemaakt. Eind deze maand is in Paradiso vast te stellen of de band live net zo opzwepend is als op plaat.Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.