Pop

* * *..

Gorillaz: Plastic Beach. Parlophone/EMI.

Liever dan een plaat opnemen met zijn vorig jaar weer voor een aantal concerten bijeengekomen band Blur, koos Damon Albarn ervoor onder conceptnaam Gorillaz een derde cd te maken.

Samen met cartoonist Jamie Hewlett vormt Albarn opnieuw het hart van het multimediale Gorillaz. Maar de waslijst aan beroemdheden die op Plastic Beach meewerkt, is nog veel langer dan bij het vorige album, Demon Days uit 2005.

Snoop Dogg, Lou Reed en Bobby Womack zijn slechts enkele namen in het colofon. Producer Danger Mouse doet niet mee, maar met de productie van Albarn zelf is niet veel mis. Wat ontbreekt zijn echt pakkende hitsingles in de orde van Clint Eastwood, Feel Good Inc en Dare. Ook jammer is het dat Albarn zelf zo weinig als zanger te horen is. Aardig, Lou Reed in Some Kind Of Nature of Bobby Womack die zijn beste schreeuwstem opzet in Stylo, maar de meeste nummers blijven te veel in het conceptstadium hangen. Muzikaal schiet de plaat van glamrock naar disco en er komt zelfs een stukje progrock voorbij. Bewonderenswaardig hoe het allemaal toch in een geheel wordt gekneed.

Ook Broken Bells beklijft niet
* * *

Broken Bells: Broken Bells. Sony Music.

Ook Broken Bells mist songs die beklijven. De plaat van het gelegenheidsduo producer Danger Mouse en James Mercer, zanger van The Shins verscheen niet alleen tegelijkertijd met het derde album van Gorillaz, beide platen liggen ook in elkaars verlengde.

Danger Mouse heeft elk liedje heel nadrukkelijk een aparte sound willen geven, trekt steeds zijn trukendoos met geluidjes en bliepjes open en Mercer moet vervolgens maar zijn eigen weg vinden. Mercer lijkt meer ingehuurd als deel van een (vaag) concept dan dat zijn prachtige stem ten volle wordt benut. In een paar liedjes dringt er iets van de schoonheid van Mercers werk met The Shins door, zoals in het fraaie openingsnummer The High Road. Voor de rest: leuke, zeer genietbare plaat maar ook hier had meer in gezeten.

Te anonieme productie
* *

Ellie Goulding: Lights. Universal.

Ze werd begin dit jaar in Groot-Brittannië het meest getipt als grote belofte. Iemand die als Duffy of Adele voor een grote internationale doorbraak te wachten stond. In eigen land zag de 23-jarige zangeres haar debuutalbum deze week op de eerste plaats binnenkomen, maar hier zal ze nog wat zieltjes moeten winnen.

Domweg niet bijzonder genoeg zijn de tien liedjes op haar plaat om de hype te rechtvaardigen. Ze heeft een bijzondere stem, beetje excentriek en naïef, zoals we dat kennen van iemand als Björk. De liedjes zijn lieflijk en folkachtig gekleurd, maar verzuipen vaak in een volkomen anonieme productie. Dat verpest veel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden