Pop

* * * * *..

Gijsbert Kamer

Fuck Buttons: Tarot Sport. ATP/Konkurrent.

Het is niet eenvoudig de muziek van het Britse duo Fuck Buttons te categoriseren. Op hun debuutalbum Street Horrrsing (2008) neigden de psychedelische stukken naar noise en rock. Het zal de productie van Andrew Weatherall zijn die het nieuwe album Tarot Sport de dansvloer opduwt. De straffe vierkwartsmaat in het openingsnummer Surf Solar komt in de volgende zes lange tracks terug. Maar het zijn niet de beats die de luisteraar in trance brengen. Het zijn de raar vervormde klanken van elektrische gitaren, vervreemdende tonen uit analoge synthesizers en aanvullende percussie die zorgvuldig over de beats worden gedrapeerd, die de plaat tot zo’n zintuiglijk feest maken. Net als het even vernieuwende Animal Collective gebruikt Fuck Buttons techno als belangrijk ingrediënt, maar wordt dansen nooit een doel op zich. Het album is geraffineerd opgebouwd, als een dj-set, met op het juiste moment een rustpunt. Voor Olympians en Flight Of The Feathered Serpent wordt al gauw tien minuten uitgetrokken, maar saai wordt het nooit. Fuck Buttons weet op onnavolgbare wijze een vervolg te geven aan de albums van danceacts als Orbital en Underworld uit de jaren negentig. Met slim gebruik van trance-elementen uit hedendaagse shoegaze klinkt Tarot Sport als toekomstmuziek.

Angstaanjagend kinderkoor
* * * *

Dead Man’s Bones: Dead Man’s Bones. Anti/Epitaph.

Volkomen ongrijpbaar, bij vlagen zeer sinister en vaak zeer pakkend – zo laat het gelijknamige album van Dead Man’s Bones zich typeren. De ‘band’ is een gelegenheidsproject van twee Hollywoodacteurs, Ryan Gosling en zijn minder bekende vriend Zach Shields. Ze wilden een soundtrack schrijven bij een theatervoorstelling over de liefde tussen een monster en een spook en maakten er een cd van. Doowop, folk en rock volgt elkaar op. Referenties aan Beck (de stem) en Arcade Fire (het instrumentarium en het exorcisme) dringen zich op, maar het is vooral het Silverlake Conservatory Of Music Children’s Choir dat de muziek bij vlagen sensationeel maakt. Angstaanjagend bijna zoals dat koor steeds opklinkt als een muzikale boodschap uit de hel. Zelden klonken zingende kinderen zo weinig geruststellend.

Verfrissende kerstplaat van Bob Dylan
* * *

Bob Dylan: Christmas In The Heart. Sony Music.

Had Bob Dylan dertig jaar geleden een kerstplaat uitgebracht dan hadden zijn fans, die het door zijn bekering tot het christendom eind jaren zeventig toch al zo moeilijk hadden, hem weggehoond. In 2009 kan Dylan geen kwaad meer doen, en kunnen zijn fans in oktober al naar zijn vertolkingen van Winter Wonderland en Little Drummer Boy luisteren. Het is een leuke plaat, veel rijker gearrangeerd dan zijn laatste werk en het drukke instrumentarium duwt de altijd krakende en vaak valse stem van Dylan op gepaste wijze naar achteren. Vooral het koor werkt, maar ook de bijdragen van David Hidalgo die van Must Be Santa een echt Los Lobos nummer maakt, zijn verfrissend.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden