pop

PHARRELL STELT TELEUR..

********

Pharrell: In My Mind. Virgin.

Het solo-debuut van Pharrell Williams had al eind vorig jaar moeten verschijnen, maar werd om onduidelijke redenen uitgesteld. Gebrek aan kwaliteit zou een goed argument zijn geweest, want de plaat valt tegen.

Pharrell was als producer (The Neptunes) en rapper (N.E.R.D.) de afgelopen jaren verantwoordelijk voor de leukste, meest vernieuwende zwarte popmuziek, en zijn guitige koppie dook op in clips van sterren als Justin Timberlake en Snoop Dogg. De laatste tijd hoorden we weinig van hem, en op grond van In My Mind valt niet te verwachten dat hij weer zo alomtegenwoordig in de popmuziek aanwezig zal zijn als pakweg twee jaar geleden.

De composities zijn voor zijn doen gemiddeld, met een enkele uitschieter (Young Girl, en de hitsingle Number One) naar boven. De stuiterende ritmes en grove synthesizer-lijnen klinken bekend en verrassen nergens. Pharrell als zanger met kopstem doet het beter dan Pharrell de rapper, zoals we hem in de meeste nummers horen. Hier mist hij een tweede rapper, die hem binnen N.E.R.D. wel tot zijn beschikking staat.

Bij vlagen is het een leuke plaat, soms ook erg goed, maar van iemand die een paar jaar de zwarte popmuziek volledig naar zijn hand kon zetten, mag meer worden verwacht.

ONBEVANGEN EN UITGELATEN

*********

The Rifles: No Love Lost. Red Ink/Sony/BMG.

Van een leuk Britpop-debuut kijken we de laatste jaren niet meer op. Wel van een plaat waarop zo aanstekelijk alle klassieke voorbeelden uit de jaren zestig en zeventig worden bewerkt zonder dat het hinderlijk wordt. De Londense Rifles maken gitaarpop die het felste van The Kinks, de romantische kanten van The Jam en de luchtige exotica van Madness en de Specials als voorbeeld heeft genomen. Een beetje zoals Blur dat vijftien jaar geleden deed, maar binnen het huidige Britpop-aanbod, waar toch vooral wordt teruggegrepen naar de jaren tachtig, mag dit uniek heten. Elf ijzersterke liedjes, die weliswaar schaamteloos verwijzen naar het verleden, maar zo aanstekelijk zijn dat je je na een paar keer luisteren al niet meer kunt voorstellen dat je ooit zonder hebt gekund. De originaliteitprijs zullen ze er niet mee winnen, maar zo onbevangen en uitgelaten als She’s Got Standards en Peace And Quiet hoor je ze de laatste tijd maar zelden.

NIET URGENT, WEL ERG LEUK

********

Matthew Sweet And Susanna Hoffs: Under The Covers Vol. 1. Evangeline Records/Bertus.

Twee van de mooiere stemmen uit de recente Amerikaanse popgeschiedenis die hun favoriete liedjes zingen, daar wordt de wereld niet slechter van. En ze kleuren goed bij elkaar, de stemmen van Susanna Hoffs (The Bangles) en liedjessmid Matthew Sweet. Van beiden is bekend dat ze sterk zijn beïnvloed door de sixties, dus de selectie van Dylan-, Beach Boys- en Beatlesliedjes ligt voor de hand.

Mis gaat het wanneer deze stemmen The Velvet Underground of Bob Dylan onder handen nemen, maar in wat onbekendere liedjes van The Marmalade, Left Banke en The Zombies, klinkt het duo groots. Urgent klinkt deze plaat allerminst. Maar het is wel een erg leuke coverplaat die je vaker opzet dan verwacht.

DÉ ZOMERPLAAT VAN 1991

*********

Matthew Sweet: Girlfriend, The Legacy Edition. Sony/BMG.

Het beste werk van Matthew Sweet staat nog altijd op zijn plaat Girlfriend, dé zomerplaat van 1991. Sterke aan The Byrds verwante gitaarpop met fraai gitaarwerk, dat nu een luxe behandeling krijgt. Aan Girlfriend is een cd met demo’s en live-versies toegevoegd, die niet verrassen maar wel boeien. Meest opmerkelijk is dat deze plaat van Matthew Sweet na al die jaren niets van zijn zeggingskracht heeft ingeboet. Sweet zou dit kunststukje nooit meer overtreffen, maar ook weinig anderen. Het is een van de laatste echte westcoast-klassiekers uit de popmuziek.

Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.