pop

* * * *..

Eels: End Times. Vagrant/V2.

Een half jaar na Hombre Lobo brengt Mark Everett oftewel E alweer een plaat uit van de band waarin hijzelf enig vast lid is, Eels. End Times is een zeer persoonlijk album waarop E het stranden van een liefdesrelatie in muziek en woord tracht te duiden.

Knap weet E het gevaar van sentimentaliteit te omzeilen. End Times is net als Electro-Shock Blues (1998), dat over overleden familieleden ging, een melancholiek, soms droevig getoonzette plaat die nooit al te zwaarmoedig gaat klinken. Zonder ironie weet E zijn persoonlijk leed universeler te maken, door het te koppelen aan de ellende die hij om zich heen ziet.

End Times is het achtste Eels-album en een van de betere. De liedjes, vaak alleen opgenomen in zijn kelder, zijn klein en niet zelden ontroerend. De popgeschiedenis kent een aantal legendarisch geworden echtscheidingsalbums, zoals Blood On The Tracks van Bob Dylan en Here My Dear van Marvin Gaye. Daar kan End Times van Eels nu aan toegevoegd worden.

In de voetsporen van Jeffrey Lee Pierce
* * *

The Jeffrey Lee Pierce Sessions Project: We Are Only Riders. Glitterhouse/Munich.

Een van de betere platen uit de post-Gun Clubcarrière van de in 1996 overleden Jeffrey Lee Pierce was het blues-album Ramblin’ Jeffrey Lee And Cypress Grove With Willie Love (1992). Tony Cmelk, alias Cypress Grove, vond drie jaar geleden een cassette met demo’s, aanzetten en aanwijzingen die tot dit als country-plaat opgezette album hebben geleid. Hij ging ermee langs een aantal bevriende muzikanten en bewonderaars van Pierce, wat resulteerde in een bij vlagen behoorlijk indrukwekkend album.

Het is met Nick Cave, Debbie Harry, Dave Eugene Edwards, Mark Lanegan en de Nederlandse gitarist René van Barneveld een imponerend gezelschap dat deze op drie continenten opgenomen plaat volspeelt. Interessant ook om te vergelijken wat Nick Cave en Dave Eugene Edwards van Ramblin’ Mind maken. Ook Constant Walking kent meerdere uitvoeringen. Curieus zijn de bijdragen van Debbie Harry en Lydia Lunch, het meest indrukwekkend klinkt Edwards in Just Like A Mexican Love.

Soundtrack van Badly Drawn Boy
* * *

Badly Drawn Boy: Is There Nothing We Could Do? Badly Drawn Boy.

In eigen beheer uitgebracht, deze soundtrack bij de tv-film The Fattest Man In Britain. Badly Drawn Boy (Damon Gough) heeft met About A Boy al een behoorlijk goede soundtrack op zijn naam, en dit album verdient het om onder de aandacht te komen. In Is There Nothing We Could Do? en Just Look At Us Now bevat de plaat vertrouwd omfloerst gezongen liedjes die tot zijn betere van de laatste jaren behoren. Een paar instrumentaaltjes en herhalingen van de titelsong halen de vaart er een beetje uit, maar een sympathiek bewijs dat Cough nog altijd muziek kan maken die even indrukwekkend is als waar hij tien jaar geleden mee debuteerde, is het wel.

Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden