Pop

      • *..

Janelle Monáe: The Archandroid. Bad Boy/Warner.

De zwarte Amerikaanse zangeres Janelle Monáe maakte eerder al een mini-album Metropolis, Suite 1: The Chase, dat hier weinig deed. Maar met het volwaardige debuutalbum The Archandroid zou dat wel eens heel anders kunnen gaan. De plaat bevat de tweede en derde suite van Metropolis, een ouderwets scifi conceptalbum. In het cd-boekje lezen we dat Janelle Monáe uit 2719 komt en een afgezant Cindy Mayweather naar aarde heeft gestuurd.

Zal wel, maar ook zonder je in het verhaal te verdiepen, ontvouwt zich een even raadselachtig als rijk muzikaal universum. Prince en David Bowie zijn muzikanten met wie ze al is vergeleken. Los van de conceptuele aanpak die ze met hen gemeen heeft, is het vooral de enorm muzikaliteit en het lef dat ze met hen deelt.

Monáe schiet van funk naar folk en van soul naar kitscherige musicals. Bombastische ouvertures, overdreven gierende gitaren, en andere effecten waar je op z’n minst een keer of drie naar moet luisteren voordat je er aan went, maar dan slaat ergernis over alle pretenties toch over in bewondering.

Producer Sean ‘Puffy’ Combs claimt haar ontdekt te hebben, medewerking is er onder meer van OutKasts Big Boi. De conclusie kan na een mogelijk wat moeizame kennismaking niet anders zijn dan dat de popwereld er met Janelle Monáe een ster voor de toekomst bij heeft.

Magic Numbers klinken soms bijna saai
* * *

The Magic Numbers: The Runaway. Heavenly/V2.

Na vier jaar stilte verschijnt nu dan toch het derde album van de Britse The Magic Numbers. De twee paar broers en zussen die het viertal vormen, hebben zich na twee jaar onophoudelijk touren teruggetrokken en alle tijd genomen voor een plaat die de sprankeling van het titelloze debuut uit 2005 weer moest terugbrengen.

Dat is slechts gedeeltelijk gelukt. The Runaway opent ijzersterk met het van prachtige strijkersarrangementen voorziene The Pulse. Arrangeur Robert Kirby die tijdens de opnamen van het album overleed, geeft de pastorale samenzang hier echt een meerwaarde. Want zonder die extra’s gaan The Magic Numbers in een aantal liedjes bijna saai klinken. De melodische wendbaarheid, het wisselen in tempo, waar de band zichzelf ooit zo mee onderscheidde lijkt verdwenen. Gebleven is de lieflijke toon, maar dat is niet genoeg. Een aantal liedjes klinkt vermoeid, wat raar is na zo’n lange pauze.

Lekker voortdenderende gitaarplaat
* * * *

Wavves: King Of The Beach. Bella Union/V2.

Het Californische Wavves heeft op het tweede album zijn geluid gevonden, zo lijkt het. Prettige sixties surfpop met een rauw punkrockrandje maken van King Of The Beach een lekker voortdenderende gitaarplaat.

Phil Spector en de Beach Boys leveren hier inspiratie, maar ook de nieuwe lichting LA gitaarbands als No Age en Abe Vigoda zijn van invloed op het geluid van Wavves. Dat is transparant maar nooit gepolijst, terwijl Wavves-voorman Nathan Williams zich hier ontpopt als een liedjesschrijver met een knap gevoel voor melodie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden