Pop

* * * *..

Gijsbert Kamer

The xx: xx. Young Turks/V2.

Een jong viertal, van gemiddeld krap twintig jaar, dit The xx uit Londen. Ze maakten in beperkte kring al naam met bewerkingen van liedjes van Aaliyah en Womack & Womack en verrassen met dit debuutalbum door tegelijk zeer soulvol als kil te klinken. Dat levert een mysterieuze spanning op die een heel abum stand houdt. Het zit hem in de beheerste spreekzang van Romy Madley Croft en Oliver Sim, die hun smachtende verlangens naar liefde uiten zonder zich rechtstreeks tot elkaar te richten.

De begeleiding is spaarzaam. Een voorzichtige beat hier, zeer kale noten op een elektrische gitaar daar en een voorzichtig zoemende synthesizer brengen de luisteraar terug naar de vroege jaren tachtig en het geluid van The Cure en Young Marble Giants. Maar ook de broeierigheid van de vroege Tricky-platen is nooit ver weg. Ook The xx maakt muziek die aan de buitenkant kil oogt maar bij nadere kennismaking een warme intensiteit uitstraalde.

Groeien naar een climax
* * *

Lightning Dust: Infinite Light. Jagjaguwar/Konkurrent.

Josh Wells en Amber Webber maken in het dagelijks leven deel uit van de Canadese rockband Black Mountain. In hun eigen band, waarvan nu een tweede album verscheen, kiezen ze voor meer rustgevende, soms pastorale muziek.

De liedjes worden gedragen door de beverige, enigszins theatrale stem van Webber. Daar moet je even aan wennen, zoals het ook wennen was aan bijvoorbeeld Coco Rosie. De liedjes afzonderlijk zijn aardig, maar ze werken beter wanneer je ze alle tien gewoon als album afspeelt. Dan blijken ze naar een mooie climax te groeien. De strijkers in het slotstuk Take It Home voeren naar een finale die doet denken aan de manier waarop Arcade Fire hun muziek tot grote hoogten weet te brengen.

Zo goed is Lightning Dust niet, maar een fascinerende plaat is Infinite Light zeer zeker.

Een fabelachtig mooie stem
* * *

Tim Buckley: Live At The Folklore Center, NYC – March 6, 1967. Thompson Square/Munich.

Tim Buckley werkt aan zijn tweede plaat Goodbye And Hello als hij zich meldt bij het Folkore Center aan de New Yorkse Sixth Avenue. Alleen begeleid door zijn eigen akoestische gitaar geeft hij voor een publiek van enkele tientallen folkfans een concert, waaraan clubeigenaar Izzy Young nog lang zal worden herinnerd.

Het is inderdaad een mooi concert, maar in het licht van Buckley’s veel te korte carrière (hij overleed in 1975) ook weer niet zo bijzonder als de opnamen uit 1968 die in 1990 leidden tot de dubbel-cd Dream Letter – Live in Londen 1968.

Maar wat had Tim Buckley, toen net twintig jaar oud een fabelachtig mooie stem. Geestig ook de liner notes van Young in wiens bezit de banden decennia lagen te verstoffen. ‘Ben ik een producer? Ja! Ik drukte de opnameknop in.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden