pop

BIJ VLAGEN ERG GOED..

Gijsbert Kamer

*****

The Magic Numbers: Those The Brokes. EMI.

Krap anderhalf jaar na het betoverende debuut van de Britse Magic Numbers hebben de twee stellen broer en zus hun opvolger gereed. Je vraagt je af waar ze de tijd vandaan haalden, want de band leek permanent op tournee, maar Those The Brokes wekt nergens de indruk van een haastklus. Het lijkt zelfs wel of zanger/gitarist Romeo Stodart, opnieuw verantwoordelijk voor de meeste liedjes, het groepsgeluid wat heeft willen verbreden.

Niet alleen maar lieflijk zingen, maar ook ruimte laten voor introspectie en langere instrumentale stukken. Dat maakt ook dat de plaat wat langzaam op gang komt. De liedjes zijn minder direct, en hoewel de samenzang tussen Stodart, zijn zus bassiste Michelle en multi-instrumentaliste Angela Gannon ook nu weer fraai is, blijf je moeilijk bij de les wanneer Angela en Michelle zelf de hoofdpartijen zingen. De Magic Numbers willen met een paar lange, complexe stukken, zoals het met strijkers versierde Boy, iets te nadrukkelijk bewijzen meer ambities te hebben dan de luisteraar een blij gevoel te bezorgen. Was de ruim een uur durende, bij vlagen erg goede plaat maar met een kwart in lengte teruggebracht.

’N STUK BETER DAN DE VORIGE

*****

The Who: Endless Wire. Polydor/Universal.

Toen vier jaar geleden bassist John Entwistle overleed, lag het voor de hand dat The Who, immers ook al een paar decennia zonder drummer, het bijltje erbij neer zou gooien. Maar nee, gitarist/componist Pete Townshend en zanger Roger Daltrey lijken nu als duo zelfs productiever dan ooit. The Who is weer uitgebreid op tournee en levert nu voor het eerst sinds 1982 weer een studio-album af. En dat is een stuk beter dan het voorlaatste, It’s Hard. Townshend schreef de liedjes, waarvan de laatste tien samen de rock-opera Wire And Glass vormen, gebaseerd op een roman die Townshend eerder op zijn weblog publiceerde.

Alles klinkt vertrouwd – Daltrey’s gedreven, soms bijna overacted zang, het meanderende orgeltje, en op zijn tijd een moppie stevig rocken, aangegeven door Townshends slaggitaar. Bij vlagen boeiend, al hadden sommige songs wat beter uitgewerkt kunnen worden.

AANSTEKELIJKE SPRINGPUNK

*****

The Long Blondes: Someone To Drive You Home. Rough Trade/Konkurrent.

Voor een werkelijk vitaal klinkend, jeugdig popalbum moeten we deze week bij de Britse Long Blondes zijn. Eerder dit jaar verscheen er van deze drie meisjes en twee jongens uit Sheffield al de aanstekelijke single Separated By Motorways, en hoewel eerdere optredens deden vermoeden dat het hier wel eens bij zou kunnen blijven, is het de band rond zangeres Kate Jackson toch gelukt een heel album te overtuigen.

Eindelijk heeft het legendarische Britpopdebuut van Elastica uit 1995 een vervolg gekregen, zou je haast gaan denken. Los van aanstekelijke springpunk liedjes (Once And Never Again) deinst de band niet terug voor een enkel geslaagd rustpunt (Heaven Help The New Girl). Je hoeft geen negentien te zijn (diverse liedjes gaan erover) om toch gevoelig te zijn voor het tijdloze enthousiasme op deze plaat.

EEN SOORT PROTO-DISCOGELUID

*****

The Sisters Love: Give Me Your Love. Soul Jazz Records/Munich.

Een van de mooiste soul-heruitgaven van de laatste tijd komt opnieuw van het Britse Soul Jazz label, dat zestien singlekantjes verzamelde van de volslagen obscure The Sisters Love. Ze brachten geen elpee uit, maar in de jaren zeventig en tachtig wel een reeks singles die een soort proto-discogeluid laten horen. Door de eerste disco-dj’s werden liedjes als Give Me Your Love indertijd opgepikt, om vervolgens weer in de vergetelheid te verdwijnen. Pure rauwe zang, stevig begeleid en nog altijd dansbaar.

Gijsbert Kamer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden