Pop

* * * * *..

Menno Pot

Tim Knol: Tim Knol. Excelsior/V2.

Na een reeks optredens als voorprogramma van Johan veroorzaakte singer/songwriter Tim Knol tijdens Noorderslag files in de gangen van de Oosterpoort. Zijn optreden in de kleine zaal van Paradiso (3 februari) was toen al uitverkocht.

En dat zonder album, want dat verschijnt pas morgen. Het is een juweel van een debuut geworden, alleen al dankzij het magistrale spel van ervaren begeleiders als Jeroen Klein (drums, ex-Johan) en Anne Soldaat (gitaar), die ook het prachtige Only Waiting schreef.

Het album is ook de doorbraak van Matthijs van Duijvenbode als songschrijver: de ex-toetsenman van Johan schreef met Knol de meeste liedjes en tekende bovendien voor de productie.

Op Tim Knol is geen minder liedje te vinden. Of je nou van Ron Sexsmith, labelgenoten als Johan en Solo of zelfs Britse bands als Keane en Starsailor houdt; voor het blozende talent uit Hoorn, met zijn heldere zangstem móet je haast wel vallen.

Amper twintig jaar en nu al een dik dozijn liedjes van het kaliber Clean Up en When I Got Here in de bagage; het is weinigen gegeven.

Bettie Serveert in topvorm
* * * *

Bettie Serveert: Pharmacy Of Love. Palomine/PIAS.

Log 22 (2003) en Attagirl (2004) waren geen slechte platen, maar ze hadden nét niet de power om de gloriejaren van Bettie Serveert te doen herleven. Het krachtige Pharmacy Of Love, studioplaat nummer zeven, heeft die zeggingskracht wel.

Vanaf de onbedaarlijk sterke opener Deny All hoor je dat het hier raak is: een krachtig, gruizig bandgeluid, een in topvorm verkerende gitarist Peter Visser en een pakket mooie songs, elk met een eigen sfeer, maar toch een geheel, en met zorg gedrapeerd rond de bijna tien minuten durende hoofdschotel Calling.

Het sterke Noorderslag-optreden van de band rond frontvrouw Carol van Dyk beloofde bijzonder veel voor de clubtournee, die morgen begint.

Stiekem gewoon erg goed
* * * *

(XTC as) The Dukes Of Stratosphear: The Complete And Utter Dukes. Ape House/Bertus.

Drie jaar nadat de opmars van de Britse new wave-band XTC ernstig was gefrustreerd door het besluit van de labiele frontman Andy Partridge om niet meer op tournee te gaan, verscheen 25 O’Clock (1985), een bizar minialbum waarop de XTC-leden onder de bandnaam The Dukes Of Stratosphear teruggrepen op de psychedelische jaren zestig.

Ze verscholen zich achter flauwe pseudoniemen als The Red Curtain en Lord Cornelius Plum. XTC zou pas jaren later officieel toegeven dat ze inderdaad de ‘Dukes’ waren. De psychedelische pop à la Syd Barrett, gemengd met sixties-folk en garagerock, had iets van een pastiche, maar was stiekem gewoon erg goed.

Alles is bijeengebracht in de prachtbox The Complete And Utter Dukes: de twee albums (in 1987 verscheen Psonic Psunspot) op vinyl én prachtig uitgevoerde cd’s, aangevuld met demo’s, outtakes, linernotes van de bandleden, een 7-inch single, een bon voor een T-shirt en... een psychedelische legpuzzel!

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden