pop

*****..

Gijsbert Kamer

IGGY POPS SLAPPE DERIVAAT PUNK
The Stooges: The Weirdness. Virgin/EMI.

IGGY POPS SLAPPE DERIVAAT PUNK
Zo spectaculair als het optreden van Iggy Pop met zijn Stooges op het afgelopen Lowlands was, zo vlak klinkt hij op The Weirdness. Hoewel de plaat is gemaakt met drie van de muzikanten die ook te horen zijn op de legendarische eerste twee Stooges-platen, The Stooges uit 1969 en Fun House uit 1970, is er van de spanning, het gevaar en de overrompeling waaraan de Stooges ooit synoniem waren niets over.

IGGY POPS SLAPPE DERIVAAT PUNK
De liedjes zijn vooral middelmatig, het geluid is dun en Pops zang naar achteren gemixt. Producer Steve Albini heeft zo’n hekel aan baspartijen, dat hij Mike Watt (hij verving de overleden Dave Alexander) maar helemaal niet laat horen. En juist die baspartijen geven de Stooges live juist nog zoveel kracht.

IGGY POPS SLAPPE DERIVAAT PUNK
De broers Asheton spelen nog altijd goed, en in She Took My Money voel je dankzij oudgediende Steve Mackay op saxofoon even hoe goed het ook had kunnen worden, maar dan hadden ze het lef moeten hebben nog een minuut of tien tegen elkaar in te spelen.

IGGY POPS SLAPPE DERIVAAT PUNK
Met een andere producer en een Iggy Pop die er echt in gelooft en niet met wat slappe derivaat punk genoegen neemt. Dat doet ie al jaren, dus in dat opzicht volgt The Weirdness, de dalende lijn die zijn plaatproductie sinds American Ceasar uit 1993 heeft ingezet.

FERRY’S OVERBODIGE COVERS
*****

FERRY’S OVERBODIGE COVERS
Bryan Ferry: Dylanesque. EMI.

FERRY’S OVERBODIGE COVERS
Als solo-artiest is Bryan Ferry altijd op zijn best gebleken met repertoire van anderen. Bob Dylan heeft Ferry begin jaren zeventig al vertolkt, en goed, getuige zijn A Hard Rain’s Gonna Fall. Maar wat de diepere gedachte achter een compleet album met Dylan-songs is, wordt op Dylanesque niet duidelijk. Iedere eenheid ontbreekt. De liedjes lijken lukraak uit vijfendertig jaar Dylan gekozen. Soms rockt Ferry er op los, dan weer klinkt hij heel timide. Maar het blijven covers en vooral overbodige covers, omdat Ferry ze geen moment echt naar zijn hand zet. Wellicht had een sobere begeleiding met meer aandacht voor Ferry’s nog altijd fraaie stem de plaat kunnen redden. Maar de begeleiding is overdadig en pompeus, eigenlijk net als de schreeuwend lelijke hoes.

BRITPOPKLASSIEKERS IN WORDING
*****

BRITPOPKLASSIEKERS IN WORDING
The View: Hats Of The Buskers. Red Ink/Sony BMG.

BRITPOPKLASSIEKERS IN WORDING
Een maand nadat The View uit Dundee met zijn debuut al de Britse albumlijst wist aan te voeren, verschijnt Hats Of The Buskers ook in Nederland. The View, vier Schotten van nog geen twintig, klinken pittiger en gemener dan The Fratellis, maar hebben met hun landgenoten een flink historisch besef gemeen. Zoals in de muziek van veel Britse nieuwe gitaarbands klinken er Kinks- en Jam-echo’s in door, maar de liedjes zijn vooral op de eerste helft sterk genoeg om op zichzelf te kunnen staan. Met name de singles Superstar Tradesman en Same Jeans lijken Britpopklassiekers in wording. Het album zelf is, door de middelmaat die op die nummers volgt, niet klassiek. Leuk wel.

VEELBELOVENDE TROUBADOUR
*****

VEELBELOVENDE TROUBADOUR
Findlay Brown: Seperated By The Sea. Peacefrog/Lowlands.

VEELBELOVENDE TROUBADOUR
De uit York afkomstige Findlay Brown tekent voor de mooiste singer/songwriterplaat van de laatste tijd. Wie hem onbevangen opzet, denkt met een vergeten plaat uit de vroege jaren zeventig van doen te hebben. Liedjes doen denken aan Crosby, Stills & Nash, The Band en Simon & Garfunkel. Maar de jonge Brit zingt ze allemaal alleen en geeft ze een fabelachtig mooie begeleiding. Mooie stem, en droeve liedjes die – vandaar de titel Seperated By The Sea – verwijzen naar zijn geliefde en muze die in Denemarken woont. Vooral daar blijven, want de scheiding levert vooralsnog betoverende muziek op. Na Jose Gonzales heeft het label Peacefrog in Findlay Brown een al even veelbelovende troubadour weten te strikken.Gijsbert Kamer

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden