Overzicht Zangers die acteren

Popsterren die acteur wilden worden: de successen én de mislukkingen op een rij

Popster Lady Gaga speelt in A Star Is Born haar eerste grote filmrol en ze doet dat verrassend goed. Vrijwel alle beroemde zangers willen ook graag acteren. Soms werkt dat, en soms… niet. 

Lady Gaga en Bradley Cooper in A Star is Born (Bradley Cooper). Beeld AP / Warner Bros

‘Ik wilde altijd al actrice worden’, verkondigde Lady Gaga (32) bij de wereldpremière van A Star is Born, vorige maand in Venetië. Er is bewijs van: voor ze zichzelf uitvond als popster Gaga, was de 15-jarige Stefani Germanotta – heel kort – te zien in een aflevering van de The Sopranos (seizoen drie, aflevering negen), als klasgenootje van Tony Soprano’s zoon. Ook volgde ze een cursus method acting aan het Lee Strasberg instituut. Maar de audities die ze daarna deed leverden nauwelijks iets op: men zag geen actrice in Germanotta. ‘Er kunnen negenennegentig mensen in de zaal zitten die het niet in je zien’, sprak Gaga over de uitgestelde, maar nu dan eindelijk benutte carrièrestap. ‘Je hebt er maar één nodig die wel in je gelooft. Dat was hij.’

Normaal haar, geen make-up: Lady Gaga in A Star is Born. Beeld Warner Bros

Regisseur en tegenspeler Bradley Cooper – de ene die het wel zag – stond bij de eerste screentest klaar met een schoonmaakdoekje om demonstratief elk spoortje mascara en rouge van Gaga’s gelaat te vegen. Ze moest zich blootgeven, dat was de voorwaarde: normaal haar, geen make-up. Zelf schoolde hij zich voor zijn regiedebuut om tot (verdienstelijk) gitarist en zanger. Gaga: ‘Hij accepteerde mij als actrice, ik accepteerde hem als muzikant.’

Het had anders kunnen lopen: Clint Eastwood was lange tijd eerste gegadigde voor de derde remake van het showbizz-sprookje A Star is Born. Hij had Beyoncé in gedachten voor de hoofdrol, maar het kwam er niet van. En nu speculeert de Amerikaans pers al wekenlang over de Oscarkansen van Gaga. Schaart de popster zich straks in de rij muzikanten (o.a. Diana Ross, Frank Sinatra, Cher) die ooit genomineerd werden (of wonnen) in de acteurscategorie?

Bradley Cooper als muzikant in A Star is Born. Beeld Warner Bros

Overstappen

Acterende muzikanten vallen onder te verdelen in twee categorieën: zij die zichzelf spelen (type Elvis), en zij die juist iets anders doen (Mariah Carey als verlepte hulpverlener met snorhaar in Precious). En dan is er nog David Bowie, van wie niemand wist wanneer hij zichzelf was. Bowie kon op het witte doek alles zijn: vampier, buitenaards wezen, majoor, Andy Warhol, aardmannetjeskoning in respectievelijk The Hunger, The Man Who Fell To Earth, Merry Christmas, Mr. Lawrence, Basquiat, Labyrinth.

Soms stappen muzikanten noodgedwongen over, zoals Hollywoodster Will Smith, die een rol in de televisieserie The Fresh Prince of Bel-Air aannam toen het bergafwaarts ging met zijn rapcarrière. John Lennon verveelde zich eind jaren zestig en besloot zijn Beatles-pauze te vullen met een rol als soldaat in de absurdistische oorlogskomedie How I Won the War, van A Hard Days Night-regisseur Richard Lester. Die zag het wel zitten met de Beatle. ‘Als je het wilt, kun je ook een echte acteur worden’, zei Lester na de opnamen. ‘Je beschikt over de capaciteiten.’ Lennon antwoordde op z’n Lennons: ‘But it’s a bit silly, isn’t it?’ Het bleef bij die ene rol.

Stars are born

De eerste versies van A Star Is Born (het origineel uit 1937 en die uit 1954, met Judy Garland) speelden zich af in de filmindustrie. Een alcoholverslaafde acteur op zijn retour lanceert de carrière van een jonge actrice. Voor de versie uit 1976, met Kris Kristofferson en Barbra Streisand, werd het verhaal verplaatst naar de muziekwereld: hij de rockgod, zij het onontdekte zangtalent. Ook is er nog minstens één onofficiële variant: het met vijf Oscars bekroonde The Artist, uit 2011.

De meest ervaren filmmaker op het gebied van acterende muzikanten moet Nicolas Roeg zijn. De nu 90-jarige Engelsman haalde het beste uit Bowie, als alcoholverslaafd buitenaards wezen in The Man Who Fell To Earth (1976) en uit Mick Jagger, als teruggetrokken rockgod in Performance (1970). Én uit Art Garfunkel, als onfrisse psychiater in Bad Timing (1980). Soms moest Roeg de gewenste popster eerst over de streep trekken, verklaarde de regisseur ooit in gesprek met het vakblad Cinema Papers. ‘Wanneer ik uitleg wat ik met ze wil, zie ik ze denken: hé, maar dit verandert mijn imago, dit verandert wat ik verkoop.’ Geschoolde acteurs waren eigenlijk te goed, redeneerde de regisseur: die wisten precies wat ze deden, waardoor er iets afstierf in hun spel. Dan kon je beter een popster nemen. ‘Die hebben alle kwaliteiten van mensen die optreden, maar zijn onaangetast op het gebied van acteren. Zangers weten nog niet helemaal wie ze zijn, als acteur. Daarom hou ik van ze.’ 

De Volkskrant over A Star is Born

Onvervalst en innemend: Bradley Cooper en Lady Gaga sprankelen in A Star Is Born (vier sterren)
Stefani Germanotta verandert volkomen geloofwaardig van onzekere serveerster in popgodin

Tinnitus, de druk van managers: de problemen van muzikanten worden in A Star is Born pijnlijk realistisch geschetst
A Star Is Born gaat over een gevestigde ster en een opkomend talent. De muziekindustrie is anno 2018 onverbiddelijk en regisseur Bradley Cooper heeft dat begrepen.

Van de muziek naar de film: een overzicht

Frank Sinatra

Het gerucht ging dat Sinatra zijn vriendjes in de onderwereld gebruikte om in Hollywood rollen te krijgen. Op dit gegeven zou zelfs de paardenkopscène in The Godfather zijn gebaseerd. Daarin dwingen de Corleones een Hollywoodrol af voor hun Sinatra-achtige zingende petekind, door een afgehakt paardenhoofd in het bed van de producent te leggen. Een fabeltje. Sinatra hád vriendjes in lagere kringen, maar was ook een capabel acteur, die na zijn monumentale sterfscène in het oorlogsdrama From Here to Eternity (Oscar beste bijrol) meer rollen van kaliber kreeg. Voert ook nog de bende casinorovers aan in Ocean’s 11, het origineel uit 1960 welteverstaan.

Tom Waits

Valt te categoriseren als ideale bijrolacteur (een favoriet van Francis Ford Coppola), die met zijn markante kop en schuurpapierstem elke scène verlevendigt. Dat Waits ook goed wat langer meekon in een film, werd duidelijk in Down by Law van Jim Jarmusch, waarin de zanger als rafelige radio-dj een cel deelt met John Lurie en Roberto Benigni. Binnenkort op Netflix te bewonderen als grommende goudzoeker in de omnibuswestern The Ballad of Buster Scruggs van de gebroeders Coen.

Ice Cube

Eerste rapper die waarlijk indruk maakte als acteur, met naturel spel als bendelid en buurjongen in het Amerikaanse getto-drama Boyz n the Hood (1991). Sindsdien is de rapscene ontdekt als acteursader: Ice T, 2Pac, Queen Latifah, 50 Cent, Method Man en Eminem. Cube bouwde zijn komedies Friday (1995) en Barbershop (2002) uit tot lucratieve filmfranchises én produceerde de autobiografische film Straight Outta Compton (2015), waarin zijn eigen zoon opdraaft als Ice Cube de rapper.

Cher

Het kan: op het podium een met glitters behangen ‘goddess of pop’ zijn en in de bioscoop succes vieren als ordinaire sterveling. Zie Cher als drugsverslaafde motorgangmoeder met mismaakt zoontje in Mask (1985) of Cher als nuchtere New Yorkse weduwe in Moonstruck (1987, Oscar beste actrice). Inmiddels is Cher ook ín films leeftijdsloos: afgelopen zomer dook ze op als de moeder van de drie jaar jongere Meryl Streep in Mama Mia! – Here We Go Again.

Faye Wong

Alles is beweeglijk in Chungking Express (1994), de internationale doorbraakfilm van Wong Kar-wai. Van de cameravoering en onmogelijk na te vertellen verhaallijnen tot het spel van Faye Wong als de door het liedje California Dreamin’ geobsedeerde snackbarmedewerkster. Het westerse publiek had er nauwelijks weet van, maar die jonge Chinese actrice was toen dus al een zingende superster in bezit van bijnamen als ‘de diva’ en ‘hemelse koningin’ in China.

Sting

Soms heeft een rockgod pech. Niemand weet nog dat Sting ooit heel behoorlijk acteerde in een obscure televisiefilm van Dennis Potter (Brimstone and Treacle, 1982). Maar de zanger staat voorgoed in het collectieve filmgeheugen gegrift om die malle rol als de wrede troonpretendent Feyd-Rauth (oranje piekhaar, vleugelvormige onderbroek) in David Lynch’ sciencefictionechec Dune.

Madonna

Zolang ze zichzelf speelde (Desperately Seeking Susan, 1985) viel er weinig aan te merken op de acteercarrière van Madonna. Ze deed dit heus bekwamer en charmanter dan generatiegenoten Prince en Michael Jackson. Problematischer was het romantische of meer erotisch getinte werk: Shanghai Surprise, Body of Evidence en de eilandkwelling Swept Away, waarin de zangeres (niet geholpen door de regie van ex-echtgenoot Guy Ritchie) in elke dialoog verkrampt.

David Bowie

De popster en kameleon ontwaarde geen barrières tussen zijn muziek- en filmcarrière: zowel op de bühne als op het filmdoek kon je alles zijn. Bowie wel tenminste. Hij omlijstte zijn overlijden (in 2016) met een afscheidstoneelstuk en afscheidsalbum, maar was al te ziek voor een afscheidsfilmrol. Denis Villeneuve wilde Bowie als grote schurk in zijn sciencefictionvervolg Blade Runner 2049 (2017), maar ging noodgedwongen in zee met de mindere rockgod doch uitstekende acteur Jared Leto.

Mark Wahlberg

Marky Mark, bekend van z’n Funky Bunch en de bijbehorende hit Good Vibrations, plus die onderbroekenreclames voor Calvin Klein, viel op met een rolletje in het tienerdrama The Basketball Diaries (1995). Vervolgens was het Paul Thomas Anderson die Wahlberg hogerop bracht in Hollywood middels een formidabele rol als pornoacteur Dirk Diggler in Boogie Nights (1997). Hij hoopt dat God hem zijn rol in die film zal vergeven, verklaarde de gelovige Wahlberg onlangs op een bijeenkomst voor jonge katholieken.

Diana Ross

Debuteerde op het witte doek als de zangeres Billie Holiday, in Lady Sings the Blues (1972). Qua zangstem en uiterlijk leek Ross niet op Holiday en ze had bovendien een popimago. En toch: de biopic bood weliswaar een soapachtige versie van het getroebleerde leven van de jazzgrootheid, maar Ross’ wierp zich vol in de emotionele en rauwe rol. Haar Oscarnominatie was verdiend. Dit was meteen haar filmische hoogtepunt: na Ross’ minder welwillend ontvangen aandeel in The Wiz (als Dorothy) hield het acteren weer op.

Huub, Willeke en Jan

Ook in Nederland gaan zingen en acteren soms samen. De Dijk-frontman Huub van der Lubbe, nu te bewonderen als een van de gemankeerde vaders in Michiel van Erps studentendrama Niemand in de stad, was in de jaren tachtig op z’n acteerbest als de ziedende NSB-zoon Fake Ploeg (op latere leeftijd) in De aanslag. En niemand in de hele Nederlandse filmgeschiedenis liet zo’n perfecte filmtraan biggelen als Willeke Alberti in Rooie Sien (1975). Jan Smit speelde een rol in Het bombardement. Regisseur Ate de Jong vergeleek hem zelfs met James Dean. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden