Pop-dvd's

*****..

Huiselijke momenten met Patti Smith
Patti Smith: Dream Of Life. A-Film.

Huiselijke momenten met Patti Smith
Elf jaar lang mocht fotograaf Steven Sebring zijn idool Patti Smith volgen met een filmcamera, met een intiem, innemend portret van de nu 61-jarige ‘godmother’ van de New Yorkse punk- en kunstenaarsscene als resultaat. Dream Of Life is geen documentaire, eerder een impressionistische ode aan een vrouw die tussen 1989 en 1994 één van haar beste vrienden (fotograaf Robert Mapplethorpe), haar man (Fred Smith) en haar broer Todd verloor, maar niettemin is blijven houden van het leven.

Huiselijke momenten met Patti Smith
De mooiste momenten in Dream Of Life zijn de huiselijke. We horen Smith vertellen over vroeger, haar favoriete meisjesjurk in haar handen. Ze neemt ons mee naar haar ouders in hun kleine, houten huisje vol protserige koeienbeeldjes. En ze wandelt door Central Park, gearmd met haar dochter Jesse. Ze is een leuke, goedlachse moeder, Patti Smith. Niet eerder mochten we zo dicht bij haar komen.

‘Love Story’ zonder vriendschap
*****

‘Love Story’ zonder vriendschap
Love Story. Start/Munich.

‘Love Story’ zonder vriendschap
Gerechtigheid: in 2001 werd Forever Changes (1967), het destijds geflopte meesterwerk van de Californische sixtiesband Love, alsnog een commercieel succes en vierde het brein van Love, Arthur Lee, alsnog triomfen met schitterende optredens. Niet lang daarna werd leukemie bij hem geconstateerd. Hij overleed in 2006.

‘Love Story’ zonder vriendschap
Chris Hall en Mike Kerry waren er net op tijd bij. Ze interviewden Lee voor hun documentaire Love Story, het verhaal van de originele band, die in 1968 uiteenviel omdat drugsmisbruik en verbittering over het mislukken van Forever Changes de kameraadschap hadden uitgehold. The Doors, The Grateful Dead en Moby Grape speelden in het voorprogramma van Love, maar de band miste de boot, ook al omdat Arthur Lee weigerde op tournee te gaan. Love Story schuift nog twee anderen naar voren: David Angel, de arrangeur die Forever Changes perfectioneerde, en Bryan MacLean, de in 1998 overleden gitarist en componist van de sublieme openingstrack Alone Again Or. Lee en MacLean hielden het nét lang genoeg met elkaar uit om een van de mooiste popplaten uit de geschiedenis op te nemen.

Verliefd op de muzikant
*****

Verliefd op de muzikant
The Pied Piper Of Hützovina. Rude/Sonic Rendezvous.

Verliefd op de muzikant
Het is op eerste gezicht een rampzalig idee: een film over een muzikant maken omdat je bij de eerste ontmoeting verliefd op hem werd. De Tsjechische filmmaakster Pavla Fleischer deed het. Ze reisde met de naar New York geëmigreerde Oekraïner Eugene Hütz door Oost-Europa, bakermat van de ‘gypsy punk’ van Hütz’ band Gogol Bordello. Hütz voert haar naar een Roma-kamp in de Karpaten dat hij als kind ooit bezocht, wordt voor het oog van de camera genadeloos afgebrand door de directeur van het Kiev Gypsy Theatre, die zijn muziek een absolute belediging voor de zigeunertraditie vindt, en neemt haar ten slotte mee naar zijn familie in Obolon, de buitenwijk van Kiev waar hij opgroeide. Fleischers liefde werd door Eugene Hütz niet beantwoord (en tegen het eind van de reis was ze zelf ook genezen), maar hun omzwervingen leverden wel een ontroerende, soms hilarische road movie op.

Feel good movie met tragische afloop
*****

Feel good movie met tragische afloop
Wild Combination: A Portrait Of Arthur Russell. Plexi/Munich.

Feel good movie met tragische afloop
Het is een tragisch verhaal, dat van Arthur Russell, een gekwelde jongen van het platteland van Iowa, die vluchtte naar New York, om daar muzikant en onbezorgd homoseksueel te kunnen zijn. Hij overleed in 1992, amper 40 jaar, aan de gevolgen van aids. Toch is Wild Combination, de film die Matt Wolf over de neurotische cultmuzikant maakte, eerder een mooi gefilmde feel good movie dan een zwartomrand portret, dankzij de liefdevolle verhalen van Russells ruimdenkende ouders en zijn innemende vriend Tom. Russell begeleidde de muzikale voordrachten van Allen Ginsberg op cello, musiceerde met avant-gardistische componisten als Philip Glass en Robert Wilson, maar besloot zich in de tweede helft van de jaren zeventig toe te leggen op aartscommerciële disco. Hij bleef met zeldzame toewijding muziek maken tot een tumor op zijn stembanden hem het zwijgen oplegde en vroege dementie hem in de greep kreeg.Menno Pot

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden