Politiek als schaars geklede dame

Zijn maandblad mocht geen 'huiswerk' worden. Politiek op een ondeugende toon, dat is de formule van George, die aansloeg. Met de dood van oprichter John F....

'AANGENAAM, dit is George', stelde John F. Kennedy vier jaar geleden zijn maandblad voor aan de pers. Op een opgeblazen kopie van de omslag stond Cindy Crawford verkleed als George Washington, met een pruik op, maar ze liet ook een stukje van haar bh en haar blote buik zien.

Het was een treffende samenvatting van wat George de lezer wilde bieden: politiek op een ondeugende toon. Op de omslag prijken vaak schaars maar politiek geklede dames (met een Amerikaanse vlag om bijvoorbeeld) en binnenin kan de lezer onder meer te weten komen wat Madonna zou doen als ze president was.

Waarom zou politiek saai moeten zijn? vroeg hoofdredacteur en eigenaar Kennedy zich af. 'Politiek is the greatest show on earth. Laten we er plezier in scheppen, zoals Sports Illustrated iets leuks maakt van sport', was zijn devies.

Het blad graast graag op de malse weide tussen seks en politiek. Zo trakteerde het de lezers begin dit jaar op een sappig portret van Eleanor Mondale, de aantrekkelijke dochter van de voormalige vice-president en mislukte Democratische presidentskandidaat.

Het stuk dreef op de prikkelende suggestie dat Mondale - dat wil zeggen Eleanor - niet alleen regelmatig met president Clinton jogde, maar dat hun relatie verder ging. Een bewijs: de befaamde uitbarsting van Monica Lewinsky, waarvan Clintons kwelgeest Kenneth Starr in zijn rapport melding maakte. Lewinsky zou het op een schreeuwen gezet hebben, toen ze een keer de Oval Office niet in mocht omdat Eleanor Mondale op bezoek was bij de president.

Om de suggestie kracht bij te zetten was Mondale in een uitdagende pose gefotografeerd, met een leren broek aan en een meer dan zichtbare rue d'amour.

Gezien de politieke opvattingen van John Kennedy was het verrassend. De zoon van de vermoorde president ergerde zich juist aan de klopjacht op president Clinton, die volgens hem alle normale politieke discussie onmogelijk maakte. In kleine kring vroeg hij zich af of hij zich niet tegen Starrs jacht op Clinton moest uitspreken, maar op advies van vrienden - die hem eraan herinnerden dat zijn vader ook geen vlekkeloze reputatie had - hield hij zich op de vlakte.

Als de fotogenieke kroonprins van Camelot - zoals het hof van president Kennedy bekend stond - werd John F. jr. permanent belaagd door paparazzi. Maar dat belemmerde hem niet om in zijn eigen blad ook de nadruk te leggen op de persoon, meer dan op de politiek.

De lezers zijn nu eenmaal meer in mensen geïnteresseerd dan in abstracte politieke ideeën, redeneerde Kennedy. Het menselijke was juist een mooie verpakking voor de politieke boodschap. Op die manier wilde hij voorkomen dat het lezen van zijn blad 'huiswerk' zou worden, zoals het weekblad The New Republic dat in linkse intellectuele kringen verplichte kost is.

Het leverde hem kritiek op, maar ook lof. De Republikeinse senator John McCain vond dat 'het blad George lezers aantrekt die geen zin hebben in dikke politieke pillen en anders nooit aan het lezen zouden zijn geslagen'.

Kennedy zag er niet tegenop af en toe gebruik te maken van zijn beroemde naam en zijn good looks. Zo liet hij zich onlangs peinzend, maar toch sportief aan de voet van de uitgehakte presidentenhoofden op Mount Rushmore fotogaferen, alsof hij zelf een plaatsje naast hen verdiende.

Zijn maandelijkse column als hoofdredacteur liet hij vergezeld gaan van een naaktfoto, waarop de cruciale delen smaakvol verborgen gingen in de schaduw. Maar dat was volgens hem als tegengewicht bij een commentaar waarin hij zijn neef Michael aan de schandpaal nagelde, nadat deze in opspraak was geraakt wegens een slippertje met een veertienjarige oppas.

Kennedy ging er prat op dat zijn aanpak werkte: George heeft een oplage van meer dan 400duizend, ruim vier keer zoveel als het ernstige The New Republic. Maar zijn grote frustratie was dat het blad niet helemaal serieus genomen werd in Washington. Dankzij zijn naam gingen de zware deuren van politiek Washington wel voor George open, maar om de een of andere reden is de spraakmakende gemeente tot de slotsom gekomen dat The New Republic wel onmisbaar is, maar George niet.

Volgens sommigen ligt dat aan het feit dat George nauwelijks positie kiest, iets waarop Kennedy juist trots was. George wilde 'post-partisan' zijn, omdat dat volgens hem de trend is: de politieke scheidslijnen vervagen steeds meer.

Als eigenaar en hoofredacteur drukte Kennedy een zwaar stempel op het blad. Hij bemoeide zich intensief met de inhoud - de belangrijkste stukken redigeerde hij zelf - en maakte zelf vaak interviews. Een van de klapstukken was een gesprek met multi-miljonair Richard Mellon Scaife, een bekende Clinton-hater die miljoenen heeft uitgegeven om in het amoureuze verleden van de president te laten spitten.

De grote vraag is nu of George de dood van zijn oprichter zal overleven. Ondanks de aanzienlijke oplage maakte het blad nog steeds miljoenen guldens per jaar verlies. Naar verluidt wilde de nieuwe directeur van de Amerikaanse poot Hachette Filipacchi - dat 25 miljoen dollar in George stopte, de andere 25 miljoen kwam van Kennedy - van het blad af.

De afgelopen weken was Kennedy naarstig op zoek naar nieuwe partners, maar bij Hachette wordt gefluisterd dat het uit is met het blad nu Kennedy er niet meer is. 'Het blad is met John ter ziele gegaan.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.