Column

Poëzie zal mij de weg wijzen

Poëzie is de zoek naar schittering.

Beeld thinkstock

Vandaag blijkt het een slordige dag te zijn. Afspraken veranderen, worden uitgesteld, gaan toch door, maar op een later uur. Wind waait, klapt ramen dicht. Ik ben onrustig, weet dat ik iets vergeten ben, maar weet niet wat. Ben ik mijn leven aan het vergeten? Leven, een vergeten herinnering. Woorden verdringen zich in mijn hoofd. Ik krijg niet de tijd er een vast te leggen, laat staan tien om om te zetten in poëzie. Dit is een verloren, weggewaaide dag. Alles is op de vlucht. Straks komt de trefzekere klap. Vandaag is het vrijdag, zie ik op de kalender. Vannacht luister ik naar het radioprogramma 'Nooit meer slapen' met Ester Naomi Perquin. Nu lees ik in Van Oorschot Poëziekalender 2016 haar gedicht Oponthoud.

Met onweer heeft dit niets te maken - je verwacht de klap,
meet angsten af aan de manier waarop je in de wirwar
van adviezen onder de bomen bent beland.

Dan is er nog het rommelige telraam van je hoofd,
wat als je de uitkomst niet eens haalt, de kans
op inslag je verdooft, je huiverend blijft staan
onder dat krakkemikkig bladerdak en alles
in een fractie toe kan slaan?

Daar gaat het lichaam, op de vlucht. De hartslag
telt straks pas voor pas de afstand
tot zijn oorzaak terug.

Een jachtig gedicht. Ik herken er veel in. De wirwar van adviezen. Er zijn altijd de anderen die je goede raad geven. Ik sla die in de wind, wil snel voortgaan op weg naar ik weet niet wat. Niet onmogelijk dat poëzie mij de weg zal wijzen. De Poolse dichter Adam Zagajewski schrijft:

Poëzie is de zoek naar schittering.
Poëzie is de koninklijke weg
die ons het verst brengt.
We zoeken schittering op het grijze uur,
's middags of in de schouwen van de dageraad,
zelfs in de bus, in november,
als vlak naast ons een oude priester zit te dommelen.

Een kelner in een Chinees restaurant barst in snikken uit
en niemand die vermoedt waarom.
Wie weet, misschien is dat ook wel zoeken,
net als dat moment aan zee,
toen aan de horizon een piratenschip verscheen,
tot stilstand kwam en nog lang onbeweeglijk bleef liggen.
Maar ook momenten van diepe vreugde

en ontelbare momenten van onrust.
Laat mij zien, vraag ik.
Laat mij volhouden, zeg ik.
's Avonds valt een koude regen.
In de straten en lanen van mijn stad
werkt geluidloos en hartstochtelijk de duisternis.
Poëzie is de zoek naar schittering.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.