Platen roots

Taj Mahal and the Hula Blues. Tradition and Moderne T & M 009 (Music & Words)...

Voor Taj Mahal is er morgen weer een hoela-dag

Een paar jaar geleden verruilde Taj Mahal het rustige Hawaii voor de omgeving van Los Angeles. Met pijn in het hart, maar hij wilde weer dichter bij de business wonen. Per slot loopt een muzikant als hij, die liever z'n smaak dan het grote geld volgt, het gevaar snel vergeten te raken.

In het voorjaar van 1997 keerde hij terug naar het eiland Kauai om met vrienden van vroeger muziek te maken. Muziek van Hawaii kan naar ska klinken, of naar calypso, het kan een reggaebeat hebben, of vrij rondzweven op zoete steelgitaar. Maar hoe het ook zij, altijd staat de rugleuning in de ruststand. Ontspannen hoelaën Taj en zijn vrienden zich door acht wiegende, rijk gearrangeerde composities. Maak je niet druk, morgen weer een nieuwe hoela-dag. I'm leaving L.A. baby. I'm gonna paint my mailbox blue.

Irma Thomas, Marcia Ball, Tracy Nelson: Sing it! Rounder CD 2152 (Munich).

Op werkelijk nieuwe muziek uit New Orleans hoeven we voorlopig waarschijnlijk niet te rekenen. Maar soms is oude muziek goed genoeg. Irma Thomas, Marcia Ball en Tracy Nelson, drie big throats uit Louisiana, hebben voor Sing it! gedaan wat ze niet eerder deden: ze zongen samen. Het resultaat is klassiek te noemen. De stemmen van het drietal zijn sinds hun glorietijd, de jaren zestig en zeventig, amper gesleten. Vooral Thomas maakt haar naam van Soul Queen of New Orleans nog steeds waar. Het repertoire is een met zorg gekozen mengeling van southern soul, funk, en home brew-second line. De begeleiders laten horen dat New Orleans nog steeds veel knappe muzikanten telt.

Ani DiFranco: Little Plastic Castle. Righteous Babe Records COOK CD 140 (Zomba).

Ani DiFranco is een ontzettende klets. Ze praat en zingt haar nummers vol met observaties over wat er zoal tussen mensen kan voorvallen, en wat je daar dan weer van moet denken. Ze is bovendien een zeer beweeglijk type, dat een grote hekel heeft aan herhalingen. Daar komt bij dat ze de neiging heeft waar mogelijk alles in eigen hand te houden: dus zelf produceren, voor een eigen label en met zo min mogelijk gastmuzikanten.

Dat zijn allemaal eigenschappen die soms haar grote talent aan het gezicht onttrekken. Voor Little Plastic Castle, de tiende cd van deze 28-jarige, valt ze een beetje van haar geloof. Haar muziek wint enorm bij de aanwezigheid van gastmuzikanten. Er is een blazerssectie van de partij, en zelfs trompettist Jon Hassell verzorgt een gastoptreden.

Haar repertoire is oneindig gevarieerder dan dat van veel vrouwelijke singer/songwriters die door de grote labels worden gelanceerd. Little Plastic Castle gaat van hectische gevoelsuitbarstingen, via Caribisch gekleurde ritmen naar traagzoemende poëzie hardop. Even klinkt dat geruststellend, maar dat duurt bij haar nooit lang. I'm gonna pull out my tampon. And start splashing around.

Robbie Fulks: South Mouth. Bloodshot Records BS 023 (Hightone).

Na Fuck this Town zullen de poorten van Nashville niet wagenwijd opengaan voor Robbie Fulks. De afkeer voor de Capital of Country die hij hier verwoordt deelt hij met tal van andere muzikanten van zijn lichting, die zich tegenwoordig vinden onder de verzamelnaam Americana.

Op zijn tweede cd South Mouth laat Fulks horen het genre in al zijn schakeringen te beheersen en soepel te kunnen schakelen van Hank Williams, via Buck Owens, naar rockabilly. Fulks kan schmieren, temen, schofferen en klagen, en - minstens zo belangrijk - hij beheerst de one-liner als geen ander. Meer heb je als countryzanger niet nodig.

The Woodys: The Woodys. Rounder CD 3149 (Munich).

De Woodys is niet alleen de naam van de Angstgegners van Eltingh en Haarhuis, maar sinds kort ook van een countryduo. Michael Woody was een redelijk succesvcol songschrijver toen hij in 1993 Dyann Brown tegen het ljf liep. Een paar maanden later waren ze getrouwd. The Woodys zijn sindsdien kennelijk serious business. Voor hun debuut-cd zijn een paar van de beste sessie-muzikanten van Nashville ingehuurd, en het repertoire is een zorgvuldige mengeling van bekende en eigen nummers. Maar uiteindelijk draait het in hun geval om de samenzang, die als een haardvuur zo warm en prettig gloeit, maar de osmose mist waaraan bijvoorbeeld The Everly Brothers hun tijdloosheid ontlenen.

Ariejan Korteweg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden