PLATEN: POP

Bij Johnny Cash..

ARIEJAN KORTEWEG

vinden woorden

hun bestemming

Johnny Cash: Unchained. American 74321 39742 2.

Twee jaar geleden wist producer Rick Rubin hem opnieuw tot klinken te brengen. American Recordings, waarmee hij zijn wederopstanding vierde, liet horen dat Johnny Cash nog toegang had tot dezelfde bron waaruit hij in de jaren vijftig en zestig zijn inspiratie putte. De akoestische cd liet maar één vraag onbeantwoord: hoe klinkt de nieuwe Cash elektrisch?

Unchained geeft het antwoord. Zo kaal en vanzelfsprekend als American Recordings was, zo subtiel en vanzelfsprekend is de opvolger. De veertien nummers bevestigen dat country eerder een gevoel is dan een plek of een afkomst. Als Cash Rowboat van Beck zingt, of Spiritual van Spain, lijkt het alsof de woorden eindelijk hun bestemming heben gevonden. Ze scharen zich moeiteloos tussen oudgedienden als Country Boy en Kneeling Drunkard's Plea.

De stijlvolle begeleiding wordt verzorgd door Tom Petty, diens zowat voltallige Heartbreakers en deftige gasten als Flea, Marty Stuart en Lindsay Buckingham. Dankzij de strenge coaching van Rubin wordt het desondanks nergens een sterrenparade.

Dolly Parton: Treasures. MCA. RTD 80326

K.T. Oslin: My Roots are Showing. RCA. 07863 667920 2

Ook Dolly Parton inviteerde gasten van heinde en verre. Meest opmerkelijke verschijning is Ladysmith Black Mambazo, het zwarte koor uit Zuid-Afrika, waarmee ze Peace Train van Cat Stevens vertolkt. Minder gewild klinkt de samenwerking met bluegrass-muzikante Alison Krauss in Just when I Needed you Most en Neil Youngs After the Goldrush. Dat zijn meteen de meest geslaagde nummers in deze bonte verzameling, die bijvoorbeeld ook ruimte biedt aan een discokraker als Walking on sunshine.

Dolly zingt nog steeds als een engeltje dat zich van geen kwaad bewust is. Maar de gladde productie en flauwe repertoirekeus doen verlangen naar vroeger.

Een grap, een hap en een paar kilo te veel, overal waar K.T. Oslin kwam was het gezellig. Met My Roots are Showing lost ze op 53-jarige leeftijd eindelijk de belofte in van haar debuut in 1987. Alsnog blijkt achter alle pose een muzikante schuil te gaan. In tien nummers schetst ze een ambitieus zelfportret, dat reikt van stevige rock tot smartlapperij (Tear Time), en van bijna-blues tot Irving Berlin (I'll see you in C.U.B.A.).

Dat haar stem die volle breedte aankan was bekend. Opmerkelijker is dat ze zich hier ook als een vastberaden producer ontpopt, die maling heeft aan wat in Nashville bon ton is. Deze Oslin koestert het leven dat aan Treasures ontbreekt: risico, echte instrumenten, avonturen van muzikanten die hun gang hebben kunnen gaan.

Rig Rock Deluxe. Upstart 025

American Songbook. VASCD1

The Beach Boys: Stars and Stripes vol. 1. MCA MCD 80128

De vorige kop sterke koffie is al weer veel te lang geleden. Steeds sneller denderen de achttien wielen de steile helling af. Dan beginnen de remmen te blokkeren. De truck met de ontvlambare lading schaart en raakt van de weg. Een paar seconden later is het gebeurd: waar zojuist nog een lieflijk dorpje lag, gaapt nu een rokend gat.

Red Simpson & Junior Brown bezingen het drama van de Nitro Express. Op Rig Rock Deluxe, een cd met zestien aan de vrachtrijder opgedragen songs, wordt door evenveel artiesten het leven van de vrachtrijder geboekstaafd: de pleisterplaatsen, de taxometer, z'n buikje, de vrouw die thuis wacht, de Truckstop Girl. Alle zestien goed, maar Diesel Diesel Diesel van Del Reeves & Jim Lauderdale en Will There be Big Rigs in Heaven van Buck Owens verdienen een aparte vermelding.

Tijdschriften met een cd erbij zijn al een tijd gemeengoed. American Songbook is het omgekeerde. Op deze in Engeland samengestelde cd gaan zeventien onbekende of zeldzame nummers vergezeld van een royaal cd-boekje. De artiesten komen uit de hoek van BR5-49. Freakwater en Golden Smog. Mooiste ontdekking in deze zorgvuldig samengestelde collectie zijn The V-Roys van Steve Earle's E-Squared-label, die zelf een akoestische versie van Copperhead Road inbrengt.

Ook The Beach Boys zijn in Nashville geweest. Met twaalf country-artiesten namen ze hun begintijd nog eens door. De nummers houden zich dertig jaar na dato moeiteloos staande. Maar op Willie Nelson na, die The Warmth of the Sun prachtig naar zijn hand zet, voegen de interpretaties niets aan het origineel toe.

En dan is dit nog maar Deel 1. AK

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden