PLATEN: POP

Bluegrass met stem van licht beslagen kristal..

Alison Krauss & Union Station: So long so wrong. Rounder CD 0365.

Rounder Records gaf de nieuwe cd van zijn enige superster een symbolisch serienummer: 0365, de volheid der dagen werd dankzij Alison Krauss (25) bereikt. Ook toen het haar goed ging bleef ze het kleine maatschappijtje uit Massachusetts trouw. Zoals ze haar muziek trouw blijft, echte bluegrass, gespeeld op echte akoestische snaarinstrumenten: mandoline, viool, banjo, gitaar en bas.

Het kwartet Union Station is al jaren haar vaste begeleider. Toch ben je niet geneigd haar succes aan hen toe te schrijven. De doorbraak van Krauss kwam immers met Now that I've found you, die fantastische verzameling liedjes van twee jaar geleden.

De kracht van Alison Krauss schuilt in die stem van licht beslagen kristal, die elk woord een licht melancholieke kleuring geeft. Die stem maakt haar bijzonder, niet haar - overigens zeer competente - vioolspel, en al evenmin haar - zeer competente - band. So long so wrong is een poging het tegendeel te bewijzen. Bluegrass is sociale muziek, het past dus in de traditie dat ze in vijf nummers een stapje opzij doet en haar bandleden de solozang gunt. Maar deze cd krijgt pas glans als Krauss haar stem laat klinken, in delicate arrangementen. Dan is ze nog steeds de hoop op een toekomst voor bluegrass.

The Dead Reckoners: A night of reckoning. DR00072.

Ray Wylie Hubbard: Dangerous spirits. Continental Song City. CSCCD 10004.

Kieran Kane en Kevin Welch hadden hun sporen als songschrijvers en muzikanten al verdiend, toen ze twee jaar geleden Dead Reckoning oprichtten, een platenmaatschappijtje dat de muziek van Nashville weer wat van z'n koppigheid zou moeten teruggeven.

A night of reckoning is een proeve van de saamhorigheid van hun artiesten. De stalgenoten staan elkaar voorbeeldig bij in elkaars nummers, zo eensgezind dat het klinkt alsof er een band aan het werk is. Toch zijn er accentverschillen: Kane is de rocker van het gezelschap, Welch zorgt voor de meezingers, Mike Henderson blijft twee stappen uit de buurt van de blues waarmee hij naam maakte en Tammy Rogers ontpopt zich als verteller. Dead Reckoning geeft Nashville stevigheid.

Een aanzienlijk deel van de Reckoners bromt ook mee in de koortjes op Dangerous Spirits van Ray Wylie Hubbard, een singer/songwriter uit Austin, Texas. De linernotes verklaren hem zowat heilig, maar dat is overdreven. In presentatie, muziek en teksten komt Hubbard geheel tegemoet aan de clichés die het genre aankleven, en dat spreekt niet in z'n voordeel.

The Burns Sisters: In this World. Philo PHIL 1198

Ze begonnen hun carrière als een band van vijf zussen. Daar zijn er nog drie van over: Marie, Annie en Jeannie, zevende, achtste en negende kind uit het gezin Burns uit Binghampton. Ze schrijven hun eigen repertoire, vullen elkaar vocaal voorbeeldig aan, pakken de mannen in met bloemetjesjurken en weelderig haar, en paaien de vrouwen met hun zelfbewuste pose. Voor tranentrekkers als My father's blue eyes schamen ze zich niet, en in No more silence blazen ze zichzelf op tot Eurovisie-proporties. Bij dat alles blijven ze desondanks keurig binnen de country-code. Eigenlijk staat niets een immense populariteit in de weg. Niets, behalve hun keurigheid.

Cathryn Craig: Porch Songs. Goldrush GOLDCD001.

Kate Campbell: Moonpie Dreams. Demon Records FIENDCD 791.

Zes muzikanten stonden Cathryn Craig terzijde toen ze de twaalf liedjes voor Porch Songs opnam. Maar het is net alsof er op die warme septemberavond op de veranda van haar huis in Nashville niemand was dan zij, zij en de krekels die in elk nummer op de achtergrond te horen zijn. Ze zingt over hoe het is verlaten te worden, over voorgevoelens, over schuld en pijn en een heel enkele keer toch ook over een geliefde die niet vergeefs bij haar aanklopt. Walk slowly through this life is m'n favoriet, maar ook in de andere nummers laat Craig horen dat ze als songschrijver serieus moet worden genomen.

Datzelfde geldt voor Kate Campbell, zij het dat die in een wat mondainer idioom opereert. Met de twaalf liedjes op Moonpie Dreams ontpopt ze zich als begerenswaardig songschrijver, die kennelijk met een veelheid aan stijlen uit de voeten kan. Moonpie Dreams bestaat zo'n beetje voor de helft uit opgewekte popsongs met dito arrangementen (When tigers roamed in Arkansas, See Rock City), introverte balladen vormen de andere helft. Campbell verstaat haar vak.

Ariejan Korteweg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden