PLATEN: POP

Marianne Faithfull zingt mee met Metallica..

Metallica: Reload. Vertigo 536 409 2.

Het bericht dat er anderhalf jaar na Load een nieuw album van Metallica zou komen, met opnamen uit diezelfde sessies, was niet iets om van in de handen te wrijven. Naar verluidt had de Californische metal-grootheid zoveel inspiratie, dat Load met gemak tweeënhalf uur had kunnen beslaan, in plaats van de uiteindelijk uitgebrachte vijf kwartier.

Gelukkig is het bij die vijf kwartier gebleven, want er viel nauwelijks door Load heen te komen. Het songmateriaal was zoveel zwakker dan dat op de beroemde 'zwarte' Metallica (wereldwijd achttien miljoen verkochte exemplaren), dat eerder het vermoeden rees dat Metallica in een creatieve impasse verkeerde.

Meer van hetzelfde viel dan ook te vrezen voor Reload. Maar het valt mee. De plaat is net iets scherper geproduceerd en de balans tussen ingetogen ballads en wat steviger rockwerk is enigszins rechtgetrokken. Kirk Hammets gitaar klinkt gemener dan op Load.

Echt overtuigend is Reload nog altijd niet, daarvoor dreint de groep net iets te eentonig door. Wat meer verrassende vondsten, zoals het laten zingen van een paar regels door Marianne Faithfull (op de single The Memory Remains), waren welkom geweest.

benjamin B.: The Comfort Of Replay. Excelsior Excel 96020.

Uit Groningen komt het debuut van benjamin B. Zoals bij alle uitgaven op het Excelsior label is de kwaliteit ook ditmaal gegarandeerd. Het trio benjamin B. maakt korte, afwisselende gitaarliedjes, die zich met gemak kunnen meten met de gemiddelde Amerikaanse en Britse popplaten.

In nog geen drie kwartier trekken zestien liedjes voorbij - nu eens uitgelaten (64 Questions), dan weer voorzien van een melancholische ondertoon (Analysis) - die van The Comfort Of Replay een sterke plaat maken. Vreemd genoeg klinken de liedjes waarbij 'home-recorded' of 'demo version' staat niet minder dan de rest. Frans Hagenaars, de huisproducer van Excelsior, zal een makkie gehad hebben aan deze veelbelovende groep, die popmuziek maakt die tegelijkertijd spontaan en doordacht klinkt.

Various Artists: One Step Up/Two Steps Back. The Songs Of Bruce Springsteen. Capitol 8597802.

Alweer een tribute-plaat waarop artiesten de liedjes van anderen mogen spelen. De dubbel-cd One Step Up/Two Steps Back maakt op het eerste gezicht geen verrassende indruk. Maar met de achtentwintig door Bruce Springsteen geschreven liedjes is toch iets bijzonders aan de hand. Alleen al de keuze van uitvoerende musici is opvallend. Lang niets meer van The Smithereens gehoord, maar dat ze nog altijd een van de meest onderschatte Amerikaanse gitaarbands is, bewijst ze op een fraaie Downbound Train.

En hoe zou het toch met Ben E. King zijn? Zingt deze voorman van The Drifters nog wel eens? Te weinig, zoals valt te horen op zijn versie van 4th Of July, Asbury Park. Eigenlijk zijn alle liedjes op de eerste cd de moeite waard, en ook al heeft u nooit van Aram gehoord, zijn Something In The Night is er niet minder om.

De tweede cd is vooral bijzonder omdat de artiesten de liedjes spelen die 'The Boss' voor hen heeft geschreven, maar zelf nog niet op de plaat heeft gezet.

Them: The Story Of Them Featuring Van Morrison. Decca 844 813 2. The Kinks: The Singles Collection. Castle ESS cd 592.

Van de opnamen die Van Morrison met Them maakte voordat hij in 1967 solo ging, waren al wat cd's in omloop. Een paar rommelige compilaties en natuurlijk de twee reguliere albums Them en Them Again deden de vraag opkomen waarom het hele boeltje niet gewoon op één dubbel-cd kon. 'Digitally Remastered', schreeuwt de sticker op de nu dan toch verschenen dubbelaar The Story Of Them Featuring Van Morrison. En inderdaad klinkt het materiaal aanmerkelijk beter dan op vorige uitgaven. Morrison gromt, sneert, jankt en swingt in de negenenveertig liedjes zoals alleen hij dat kon.

Dergelijke verzamelaars zijn nuttig, al blijkt het materiaal, anders dan op Van Morrisons eerste soloplaten, moeilijk in één keer uit te zitten. Daarvoor klinkt de garage-beat van Them net iets te monotoon.

Met dat probleem kampen The Kinks niet op The Singles Collection. Alle singles die de groep van Ray Davies tot 1970 uitbracht, staan er op. En het is misschien wel de sterkste reeks Britpop-singles uit de geschiedenis. Ook van The Kinks waren al veel compilaties in omloop, maar dit is beslist een van de betere, zeker wat betreft de informatie. Toch doet ook deze uitgave verlangen naar een definitieve verzamelbox. Vooral na beluistering van het allegaartje dat er als bonus-cd is bijgevoegd. Onder de noemer Waterloo Sunset heeft Ray Davies wat later werk bij elkaar gesprokkeld, maar het nut ervan blijft onduidelijk.

Gijsbert Kamer

Hallo Venray laat verleden achter zich

Hallo Venray: Hallo Venray. Van Record Company 7243 8450922.

Hallo Venray is al tien jaar een van Nederlands meest spelende bands. De groep rond zanger Henk Koorn - op dit moment opnieuw op tournee - maakte naam met een repertoire van rocksongs die afwisselend fel, luchtig of intens waren. In de laatste categorie viel het werk dat leunde op de songtraditie van Neil Young.

Het traditionele songmateriaal waarmee Hallo Venray bekend werd, heeft op het nieuwe album Hallo Venray plaats gemaakt voor een heel andere stijl. De opener Song About Myself, waarin haaks op elkaar staande melodiëen een wonderlijk mozaïek vormen, zet de toon voor een plaat waarmee de groep vriend en vijand zal verbazen.

De songs zijn afwisselend en origineel, al is dat laatste voor een belangrijk deel te danken aan de manier waarop ze zijn verpakt in kleurrijke en gedurfde arrangementen. Hallo Venray lijkt er alles aan gedaan te hebben de roots-stijl waarmee ze bekend werd achter zich te laten. Misschien is dat ook de inbreng van producer Hans Vandenburg (Gruppo Sportivo), die in de afgelopen jaren weinig succes had met eigen werk, maar zich hier helemaal heeft kunnen uitleven. Groep en producer vormen een onwaarschijnlijke combinatie, maar het is er een die goed uitpakt. Dit titelloze album is het beste wat Hallo Venray tot nu toe op plaat heeft gezet.

Salt 'n Pepa: Brandnew. Red Ant/London 42282 89592.

In de snel veranderende hiphop-wereld is Salt 'n Pepa een vast baken. Een trio zelfverzekerde dames (Salt, Pepa en dj Spinderella) dat al twaalf jaar actief is, maar nog altijd fris en eigentijds klinkt. Hun pittige rapstijl, met dwingende, directe teksten en een toegankelijke muzikale omlijsting, vormt een formule die nog altijd werkt. Salt 'n Pepa zetten er niet alleen een reeks hits mee op hun naam, maar werden ook serieus genomen door de progressieve rockpers.

Brandnew is het eerste Salt 'n Pepa-album sinds Very Necessary (1993). In die vier jaar vond het trio een nieuwe platenmaatschappij (Red Ant), en - belangrijker nog - brak het met Hurby 'Luv Bug' Azor, de bedenker van de Salt 'n Pepa-formule, en componist en producer van het leeuwendeel van het songmateriaal. Vaak betekent zo'n breuk het einde van een succesformule, maar Salt 'n Pepa hebben hun zaakjes goed voor elkaar. Ze zochten bekwame co-producers en schreven een groot deel van Brandnew zelf. Het resultaat klinkt volwassen. Salt 'n Pepa hebben de recente muzikale ontwikkelingen niet aan zich voorbij laten gaan, en verwerken nu ook elementen uit R & B en soul in hun aanstekelijke sound.

Bootsy Collins: Fresh Outta P University. WEA3984 20262 2.

Met George Clinton, de godfather van de p-funk, wil het de laatste jaren op platengebied niet zo lukken. Maar zijn voormalig protégé Bootsy Collins komt zowaar voor het eerst in lange tijd weer eens met een goed album. Op Fresh Outta P University blijft de bassist-zanger en componist trouw aan de funkstijl die hij leerde bij Clinton, maar die hij nu in een moderner jasje steekt.

De productie is helder en flitsend, terwijl rappers als Brixx (het openingsnummer Off da Hook) en MC Lyte Bootsy's feestelijke funkstijl een extra duw in de rug geven.

LL Cool J: Phenomenon. Def Jam 3145391862 7. Rakim: The 18th Letter. Universal UND 53111.

Twee rappers uit de eerste bloeiperiode van het genre: LL Cool J. en Rakim. De eerste maakte als zeventienjarig New-Yorks rappertje in 1986 een van de eerste grote hits voor het Def Jam-label. Sinds zijn in 1987 verschenen wereldhit I Need Love - de eerste 'rap-ballad' - verkocht hij zo'n twintig miljoen platen.

Net als zijn eerdere albums is Phenomenon - voorafgegaan door een single en oogverblindende videoclip - een plaat die voorzichtig manoeuvreert tussen 'old skool' hiphop en eigentijdse ideeën. Bijgestaan door een keur aan gasten, van Babyface tot Busta Rhymes en Method Man, maakt LL Cool J van Phenomenon een prettig in het gehoor liggend, solide rapalbum.

Nog een klasse beter is The 18th Letter van Rakim, een New-Yorkse rapper die tien jaar geleden bekend werd met het album Paid in Full - toen nog met zijn muzikale partner Eric B. De funky single I Know You Got Soul is nog altijd een hoogtepunt in de hip hop van de jaren tachtig. Rakims opvallendste kwaliteiten uit die periode - zijn diepe stem en onderkoelde rapstijl - zijn ook de grote troeven op dit album. The 18th Letter, Rakims eerste plaat in vier jaar, heeft een echte 'old skool'-sfeer, waarbij de maker verwijzingen naar disco-funk of R & B tot een minimum beperkt. Met zijn stevige positie in de Amerikaanse top-20 is het een van de succesvolste rap-platen van het moment.

Various: Asphalt Darling 01. Quaint QUAN001CD.

De platenlabels van de Amsterdamse club Mazzo hebben er een jonge telg bijgekregen met Quaint, dat zich geheel gaat richten op de zich snel ontwikkelende breakbeat-stijl. De compilatie Asphalt Darling 01 geeft een eerste idee van het muzikale gebied dat Quaint wil beslaan. Funky disco-grooves in Daft Punk-stijl, big en chemical beats bepalen de sfeer op het album, dat de subtitel grooves of rubber, beats of steel meekreeg.

Met uitzondering van de luchtige opener Pontiac Fantome van Flash & Gordon werd de selectie geheel betrokken bij labels die al een naam hebben opgebouwd in het genre, zoals Solid, Wall Of Sound, Ntone en Skint.

Various: Soma Quality Recordings volume 4. Soma 545.1009.20

Het Schotse Soma-label, vooral bekend als ontdekker van Daft Punk, presenteert regelmatig een verzamelalbum met recente 12-inches. Het vierde deel van Soma Quality Recordings, met onder meer werk van Slam, Maas, Bush Funk, Space DJ's en Funk D'Void, toont dat het kleine maatschappijtje nog steeds een onafhankelijke koers vaart.

De techno-tracks zijn minimaal van opzet, maar - zoals bij Funk d' Voids V Ger, voorzien van fraai glijdende melodieën in de beste Detroit-traditie. De eerste oplage van deze verzamelaar bevat een extra tweede cd met Soma-werk gemixed door de ster-dj's van het label: Stuart McMillan en Orde Meikle.

Gert van Veen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden