PLATEN: POP

De Jungle Brothers zijn weer in blakende vorm..

Jungle Brothers: Raw Deluxe. Gee Street Gee 10000282.

Richard Branson, die ooit Virgin oprichtte, maar de rechten daarvan later weer verkocht, begint met V2 ('Virgin 2') weer van voren af aan. De eerste V2-plaat, Raw Deluxe van de Amerikaanse rapgroep Jungle Brothers mag er zijn, al is dit geen al te gewaagde openingszet.

Het album is door V2 gelicenseerd van het kleine Gee Street-label, terwijl de Jungle Brothers al een aantal jaren een bekende naam zijn in de rapwereld. Sinds de in 1988 verschenen single I'll house you, een plaat waarop het New Yorkse trio als eerste rap en house combineerde (een mengstijl, die later hip house gedoopt zou worden) bouwde het met name in Engeland een grote naam op.

Twee jaar na die eerste hit verscheen Done by the forces of nature, inmiddels een klassiek hiphop-album. In dezelfde periode ging de groep een samenwerkingsverband ('The Native Tongue') aan met gelijkgezinde rap-acts als De La Soul, A Tribe Called Quest, Queen Latifah en Monie Love.

Maar sindsdien werd het verdacht stil rond de JB's. Het in '93 verschenen, chaotische Jbeez Wit Da Remedy flopte, de groep verloor zijn contract bij platenmaatschappij Warner, en was al bijna een vergeten relikwie uit het verleden in de snelbewegende hiphop-wereld.

Van al die voorafgaande ellende is weinig terug te horen op Raw Deluxe. De plaat klinkt fris en energiek, en toont de Jungle Brothers in blakende vorm. De luchtige raps klinken steeds even soepel, de instrumentale omlijsting is funky, afwisselend en eigentijds, terwijl de uitschieters (nummers als Changes en Black man on track) dit een van de beste hiphop-albums van 1997 maakt.

Solar Race: Homespun. Silvertone ORE CD 546.

3 Colours Red: Pure. Creation.

De term Britpop mag recent dan behoorlijk gedevalueerd zijn, Engeland blijft in hoog tempo nieuwe gitaarbands lanceren. Silvertone, ooit het label van The Stone Roses, komt deze maand met Solar Race, een Manchester-trio (zangeres-gitariste Eilidh Bradley, bassist Andrew Holland en drummer Carl Rogers), dat met Homespun een plaat vol ongepolijste punkpop maakte, die aan alle kant klettert en giert. Flink dissonant en bij vlagen gemeen vals klinkt Homespun, zoals je mag verwachten van een plaat waar de roemruchte producer Steve Albini achter de knoppen zat.

Daarbij vergeleken klinkt Pure van Three Colours Red als een hoogstandje van verfijnde productiekunst. Hoe krachtig de muziek van het kwartet rond zanger Pete Vockovic ook mag wezen, de energieke punk-grunge-popsongs zijn zo netjes verpakt, en zo pakkend, dat Three Colours Red - al weken hoog in de Engelse independent charts - niet toevallig een van de succesvolste nieuwe Engelse bands van 1997 is.

Dit weekend speelt de groep op het London Calling-weekend in het Amsterdamse Paradiso.

Derrick May: Mix up vol 5. Sony 487565 2.

Jeff Mills: Axis Compilation The other day. Axis 487566 2.

Is hier sprake van een writer's block? Creatieve inzinking? Faalangst? De internationale danswereld vraagt zich al jaren af wat er toch aan de hand is met Derrick May, een van de pioniers van de Detroit-techno, die in de late jaren tachtig klassiekers als Strings of life op zijn naam zette.

Het is al zeven jaar geleden dat May voor het laatst een plaat uitbracht, en ondanks alle verhalen over op handen zijnde albums, blijft het nog altijd stil. Een kleine pleister op de wonde is de deze week verschenen mix-cd uit de Mix-up-serie, waarop May zijn kwaliteiten als dj bewijst. May's onrustige, impulsieve draaistijl, vol versnellingen, vertragingen, vreemde stops en overgangen, is een genot om mee te maken op de dansvloer, maar laat zich niet zo gemakkelijk vereeuwigen op de plaat.

Niet alle draaitafel-foefjes van de Detroit-meester klinken dan ook even geslaagd op deze mix-cd, al valt op zijn uitgelezen platenkeuze niets af te dwingen. May leidt de luisteraar met veel vaart langs oudere en nieuwe tracks, muziek van house-labels als Trax, Dj International en Relief tot aan de pure techno van maatschappijtjes als Soma en Axis van stadsgenoot Jeff Mills, van wie May zelfs twee tracks koos.

Mills zelf verzamelde een reeks eigen producties op The Other Day, die een goed overzicht geeft van de onversneden, minimale techno die deze dj-producer in de afgelopen jaren uitbracht. Enkele rustige semi-ambient-tracks geven de luisteraar even kans op adem te komen, want het overgrote deel van het materiaal bestaat uit het soort donkergekleurde, diepe en opzwepende techno zoals die alleen op Axis verschijnt. Gert van Veen

Fear Factory: Remanufacture (Cloning Technology). Roadrunner RR 8834-2.

Muzikaal materiaal na eenmalig gebruik 'weggooien' is doodzonde, want met de sample- en remix-techniek hebben muzikanten vruchtbare recycle-methodes in handen. Het presenteren van bestaande thema's in een nieuwe context dateert al van pre-technologische tijden - de parodie-mis uit de Renaissance is te beschouwen als een remix van een motet of chanson - maar in de eigentijdse popmuziek lijkt het zijn hoogtepunt te bereiken.

Een second opinion over een dance-track is al tijden gemeen goed, maar ook rocknummers krijgen steeds vaker een tweede leven als remix. Van de Amerikaanse metalgroep Fear Factory is het laatste album Demanufacture ('95) integraal geremixed. Het resultaat is verschenen als Remanufacture (Cloning Technology). Gitaarriffs en zang zijn overwegend in tact gebleven, maar verder zijn de industriële songs van Fear Factory overtuigend omgevormd tot meedogenloze gabber (DJ Dano) of flitsende techno (Kingsize).

Alex Burghoorn

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden