PLATEN: POP

Jhelisa zingt zoals ooit Billie Holiday..

Jhelisa: Language Electric. Dorado Dor 056 CD.

Zangeres Jhelisa maakte naam met de groep Soul Family Sensation en later met The Shamen, voordat ze begon aan een solocarrière. Haar in 1994 verschenen debuut Galactica rush was een uitmuntend album, dat bijzonder goed werd ontvangen. Met de opvolger Language electric bewijst de van oorsprong Amerikaanse vocaliste opnieuw een van de grote talenten van dit moment te zijn. De jazzy sfeer van haar debuut is op haar tweede album verder uitgewerkt. In songs als That's bullshit Woody klinkt ze, begeleid door piano en contrabas, als een moderne jazz-zangeres in de traditie van Billie Holiday. Zo'n zijdezachte, subtiele jazz-frasering ligt Jhelisa het beste. Haar soulbenadering wordt gekenmerkt door een ingetogen declamatie, terwijl de instrumentatie subtiel om haar kronkelende zanglijnen is heengeweven. Fel en scherp wordt Language electric eigenlijk nergens. De soulsongs, zoals het broeierige titelnummer, zijn voorzien van mistige ambient-arrangementen, die zich nooit opdringen aan de luisteraar. Het is even wennen, maar Language electric is een heel meeslepend album.

You am I: Hourly daily. Warner Bros 9362 465230-2.

Kort geleden speelde de band al in het voorprogramma van The Lemonheads, en dit weekeinde is het Australische trio opnieuw in Nederland, in het voorprogramma van Wilco. De concerten vallen samen met het verschijnen van het derde album Hourly daily, een fraaie collectie gitaarliedjes in sixties-traditie, die afwisselend doen denken aan de Beatles en You Am I-tijdgenoten als Posies en Lemonheads. Het trio kan zich zonder moeite meten met het beste wat dit genre op dit moment te bieden heeft. De productie van Hourly daily is helder en krachtig, en het songmateriaal op alle fronten sterk.

Ten Foot Pole: Unleashed. Epitaph 6478-2 P.

Wayne Kramer: Citizen Wayne. Epitaph 6488-2 P.

Ten Foot Pole, deze week te zien en te horen in Nederland, is een van die Epitaph-punkgroepen, die het moeten hebben van hard en snel. Het Amerikaanse kwartet presenteert op Unleashed een collectie songs die nergens uitblinken in originaliteit, maar die met genoeg energie op de plaat zijn gezet om een ruime voldoende te scoren.

Zanger-gitarist Wayne Kramer is een buitenbeentje in de Epitaph-stal. Bekend geworden met de sixties pre-metal-groep MC5, maakte hij in 1994 zijn comeback, en is hij inmiddels al weer toe aan zijn derde solo-album. Qua leeftijd zou Kramer de vader kunnen zijn van de meeste van zijn labelgenoten, maar wat betreft inzet en energie doet hij in geen enkel opzicht onder voor andere Epitaph-bands.

Zijn grote kracht ligt niet alleen in zijn gemeen klinkende, expressieve gitaarspel, maar ook in zijn composities. De songs klinken verfrissend anders, terwijl hij in zijn verhalende teksten ook werkelijk een en ander te vertellen heeft.

Voorzichtig experimenteert Kramer op Citizen Wayne voor het eerst met samplers. Opmerkelijker nog is dat hij voor een binnenkort te verschijnen remix-plaat twee Europese techno-groepen heeft benaderd: Atari Teenage Riot en Daft Punk.

13 Featuring Lester Butler. Hightone HCD8078.

Steeds meer platenmaatschappijen ontdekken opeens muzikanten die opereren in hetzelfde gebied als Jon Spencer en R.L. Burnside. Zo bedient het Amerikaanse gezelschap 13 Featuring Lester Butler zich van een ongepolijste bluesrock-sound, met een hoofdrol voor Butlers zang en mondharmonica.

Eigen materiaal van Butler wordt afgewisseld met een reeks covers van ondermeer Close to you (Willie Dixon), So mean to me (Elmore James) en Smoke stack lightning (Chester Burnett), die de Lester Butler-aanpak krijgen: lekker los en ontspannen, direct en snoeihard.

Jimi Tenor: Intervision. Warp CD48.

Squarepusher: Hard, normal, daddy. Warp CD50.

Identiteitscrisis of nieuwe richting? Intervision van Jimi Tenor breekt met de traditie die het Warp-label uit Sheffield opbouwde met de intelligente techno van groepen als Black Dog en Autechre. De Finse muzikant manoeuvreert op dit eerste album voor Warp handig tussen stijlen, van cocktail jazz en easy listening tot glitter-funk en techno. Bij vlagen melig, maar consistent.

Dat Warp zich ook op de jungle/drum 'n bass zou storten was onvermijdelijk, maar het album Hard, normal, daddy van Squarepusher is toch een verrassing. De Engelse producer, die al een aantal uitmuntende vinyl-platen op zijn naam heeft staan, bedient zich op Hard, normal, daddy van een stijl die wat betreft de ritmische opbouw met de zenuwachtig ratelende snarentrommels voortbouwt op de jungle, maar de instrumentatie is vooral geïnspireerd op de jazz-rock van de jaren zeventig. Heel knap allemaal, maar wel erg intellectualistisch.

Gert van Veen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden