PLATEN: country

Onopgesmukt meesterschap van Guy Clark..

ARIEJAN KORTEWEG

Guy Clark: Keepers. Sugar Hill SHCD 1055.

Guy Clark behoort tot de allerbeste songschrijvers van Nashville, veel vedetten hebben nummers van hem op het repertoire. Tegelijk heeft hij een reputatie te verliezen als een zeer bescheiden performer, die zichzelf zoveel mogelijk schuilhoudt achter tekst en melodie.

Op drie avonden in het Douglas Corner Cafe in Nashville moet hij zichzelf hebben overwonnen. Omringd door vijf even bescheiden als doeltreffende begeleiders vertolkt hij vijftien nummers van eigen hand, zo mooi als ze nooit eerder klonken. Nergens effectbejag, nergens pathetiek of stoerdoenerij. Alles wat klinkt staat in het teken van de songs, van de verhalen die Clark vertelt. She Ain't Goin' Nowhere, Out in the Parking Lot, Desperados Waiting for a Train - het is moeilijk hoogtepunten aan te wijzen in een oeuvre dat geen woord teveel bevat. Ontspannen en glashelder laat hij horen tot in welke mate hij de kunst van het songschrijven beheerst. De band, met zoon Travis op bas, volgt hem daarin nauwgezet; een subtiele omlijsting als het nummer daarom vraagt, maar ook voor soepele swing en stoempende tweekwart gaan ze niet uit de weg.

Clark heeft deze live-cd opgedragen aan de een half jaar geleden gestorven Townes van Zandt. Clark benadert hier de poëzie waarnaar zijn overleden geestverwant zo hardnekkig op zoek is geweest.

Laurie Lewis: Earth & Sky. Rounder CD 03400.

Ook zangeres, violiste en songschrijver Laurie Lewis bedient zich van een scala aan stijlen. Op Earth & Sky, een bloemlezing uit haar repertoire, waagt ze zich ver buiten de grenzen van folk, bluegrass en country. I'd be lost without you is een transparante ballade, gezongen met een jazzy frasering die aan Patsy Cline doet denken. Het huppelige Texas Bluebonnets geeft een dikke knipoog aan de Texas swing van Bob Wills. Restless Rambling Heart is een popsong met voorzichtig Caribisch getinte begeleiding. Nog verder van huis waagt ze zich in Magic Light, een potentiële New age-kraker, waarbij haar stem is gevat in een omgeving van vluchtige ruimtelijke klanken.

The Maple's Lament stamt uit de tijd dat ze een vioolwinkel had in Californië. Haar klaagzang wordt gepareerd door het kermende Maple-hout van de viool, haar enige begeleider. Samen bereiken ze een intensiteit die in New age-kringen al snel Keltisch zou heten.

Bruce Molsky & Big Hoedown. Rounder CD0421.

De een komt uit Italië, de ander uit Californië en nummer drie uit New York. Maar kwam je Bruce Molsky en Big Hoedown ergens op een onbewaakt zandweggetje tegen, dan zou je zweren dat ze zich twintig jaar in een kippenhok ergens in Tennessee hadden schuilgehouden, en nu aarzelend op weg zijn naar de beschaafde wereld.

Hun muziek duiden ze zelf aan als old-time music. Naast bekend repertoire als Joe Henry of Shady Grove spelen ze nummers die zijn opgediept van vooroorlogse schellakplaten, of uit de eerste hand geleerd tijdens bluegrass-festivals en wedstrijden voor fiddlers. Bij dergelijke wedstrijden heeft Big Hoedown twee ijzers in het vuur. Het opmerkelijke van deze cd schuilt in de dubbele bezetting op viool, die in combinatie met de meerstemmige zang soms wonderlijke harmonieën oplevert.

Utah Phillips: Good Though! Philo CD PH 1004.

Jody Stecher & Kate Brislin: Heart songs. Rounder cd 0424.

Nog geen drie maanden na The Past Didn't Go Anywhere, waarop zangeres Ani DiFranco verhalen van Utah Phillips van een ambient-geluidsdecor voorzag, zijn opnieuw twee cd's verschenen met werk van deze dwarsligger met z'n sneeuwwitte baard. Je zou van een revival kunnen spreken, ware het niet dat Phillips nooit ergens anders dan in de marge heeft geopereerd.

Good Though! is een collectie muziek over treinen, wisselwachters en zwervers. Cannonball Blues, Wabash Cannonball, Daddy? What's a Train? - al die nummers komen voor in het spoorboekje van de zanger. Maar in de handen van Utah Phillips kan het meest onschuldige treinliedje nog in een protestsong ontvlammen. De man is, net als stoomtreinen, een fenomeen uit vervlogen tijden dat het verdient bewaard te blijven.

Dat vinden ook Jody Stecher en Kate Brislin, gouden countrykelen op leeftijd, die een hele cd hebben volgezongen met liedjes van Phillips. Dat deden ze met liefde en zorg, maar ik mis de zijsporen die altijd mogelijk zijn als Phillips z'n eigen teksten zingt.

Wie nieuwsgierig is naar deze linksradicale oer-Amerikaan: Utah Phillips staat geprogrammeerd voor het Crossing Border Festival, in september in Den Haag. Ariejan Korteweg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden