PLATEN: COUNTRYY

John Rouse..

fluisterzingt

zijn debuut

John Rouse: Dressed Up Like Nebraska. Slow River Records SRRCD36 (Munich).

De eerste klank is een galmende klap op de gitaar, die nog een flink tijdje nagonst. Maar in alles wat daarop volgt betoont John Rouse zich toch vooral een wat bedeesde liedjesmaker, die eerder voor sfeer en subtiliteit kiest, dan voor het grote gebaar, en daarmee net zo goed schatplichtig is aan Morrissey als aan de collega's uit Nashville. Op zijn debuut-cd Dressed Up Like Nebraska fluisterzingt hij zich door tien zelfgeschreven liedjes, die een verrassend volwassen hand van schrijven verraden. Zijn countryrock onderscheidt zich bovendien door uitgekiende arrangementen, waarin naast rockgitaar ruimte is voor cello, trompet en een aangenaam gorgelend orgel.

Doug Sahm: Get a Life. Munich Records MUSA 505.

Chris Hillman: Like a Hurricane. Sugar Hill SHCD 3878.

De wordingsgeschiedenis voorspelde weinig goeds. Texmex-rocker Doug Sahm heeft flink moeten leuren met zijn jongste materiaal. De Zweedse firma die het eerst zou uitbrengen, zag er geen brood in, waarop uiteindelijk Munich uit Wageningen voor reddende engel speelde.

Op voorstel van Munich wordt Sahm bovendien op twee nummers - Get a Life en Goodbye San Francisco - Hello Amsterdam - terzijde gestaan door The Gourds.

Mede door die ingreep klonk de Texas Tornado in lange tijd niet zo vitaal als in de tien nummers (plus toegift) die hij voor deze cd bij elkaar harkte.

In het genre dat hij beheerst zijn de marges klein. Er zijn duizenden bandjes die goed genoeg rocken om een café of feest op te vrolijken.

Maar Sahm stijgt daar net bovenuit, hij zet de standaard die al die anderen moeten zien te benaderen. Daar komt bij dat hij een begenadigd songschrijver is, zoals hij nog eens bewijst in de ballade Louis Riel.

Net als Sahm verbergt Chris Hillman zijn veteranenblik achter een zonnebril. Maar waar de cd van Sahm vooral een neerslag is van eindeloos veel optredens, daar klinkt Hillman als een echte studioman.

Elk nummer roept zijn glorietijd bij The Byrds, Flying Burrito Brothers en Desert Rose Band in herinnering, zonder daar ook maar iets aan toe te voegen. Like a Hurricane is een onberispelijke pas op de plaats.

Chip Taylor: Seven Days in May. Train Wreck TW 007.

Het leven van Chip Taylor volgt een wonderlijk parcours. Hij werd wereldberoemd als schrijver van Wild Thing, verdiende vele jaren zijn brood als beroepsgokker bij de paardenraces, maar koos een paar jaar geleden toch weer voor de muziek.

Terwijl hij zijn comeback voorbereidde, gebeurde het. Taylor, een grijzende vijftigplusser inmiddels, ontmoette op 9 mei 1996 in de Pravda Bar in SoHo, New York een meisje uit een dorpje net even boven Parijs dat vijf maanden zwanger was. Florence is haar naam.

Aan de liefde die tussen hen opbloeide is Seven Days in May gewijd. Taylor zingt over de baby en over diens vader Guillaume, over de moeder van zijn eigen kinderen, maar natuurlijk vooral over Florence, het wonder dat hem overkwam, met haar Mona Lisa-ogen die alles begrijpen. Een cd die ontroert in al zijn oprechtheid, maar tegelijk saai als andermans geluk is.

Alvin Youngblood Hart: Territory. Hannibal HNCD 1431.

Alvin Youngblood Hart is een bluesman. Maar alleen op voorwaarde dat onder blues alles wordt verstaan tussen Leadbelly en Captain Beefheart, tussen reggae en het geluid van een vertrekkende stoomboot. Je zou hem de erfgenaam van Taj Mahal kunnen noemen, die andere apostel van de wereldblues.

Het repertoire op zijn tweede cd Territory omvat honkvaste countryblues in de stijl van Leadbelly, Skip James en Bukka White, naast Ice Rose, een hectische instrumentale compositie van Captain Beefheart en Dancing With Tears in my Eyes, een fijne wals uit de jaren twintig.

Elektrisch of akoestisch, Tin Pan Alley of country, traditional of zelfgeschreven, Alvin Youngblood Hart slaagt erin elke tussenstop van zijn muzikale tour d'horizon een eigen stempel te geven.

Blues is a feeling, en dit is de beste wereldblues van de laatste tijd.

Big Sandy: Dedicated to You. Hightone Records HCD 8092.

Big Sandy Presents. . . The Fly-Rite Boys. Hightone Records HCD 8090.

In Californië en verre omstreken hebben Big Sandy and The Fly-Rite Boys de afgelopen jaren een solide reputatie opgebouwd als vertolkers van de hillbilly boogie. De reusachtige Sandy is een Mexicaans-Amerikaans zanger met fluwelen stem, zijn vijf begeleiders zijn meesters van de swing.

Voor even scheidden hun wegen. Big Sandy greep voor Dedicated to You terug op een andere muzikale erfenis, die van de Californische doo-wop en r & b uit de jaren vijftig, muziek van Richard Berry (van Louie Louie), Don en Dewey en andere local heroes. Dedicated to You is een met liefde bewandeld zijpaadje.

Ook op de twaalf merendeels instrumentale nummers die The Fly-Rite Boys voor hun eerste eigen cd opnamen, is weinig af te dingen. Al kun je je afvragen wat de zin is van een karaoke variant op Big Sandy.

Ariejan Korteweg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden