Review

Plagen moeten verkrampte dialogen goedmaken in Exodus

Regie: Ridley Scott, Met: Christian Bale, John Turturro, Joel Edgerton, 154 min., in 101 zalen.

De plagen en spektakelscènes deugen, maar elk menselijk contact oogt verkrampt in deze 'seculiere' blockbuster.

still uit: Exodus: Gods and Kings. Beeld Warner Bros
still uit: Exodus: Gods and Kings.Beeld Warner Bros

Sommige delen uit Exodus: Gods and Kings zou je ook zo in oudheidkundige musea kunnen vertonen en dat is een compliment. Hoe de camera zweeft boven de koningsstad van 1300 voor Christus, langs de Nijl en de tempels en piramides, deels nog in aanbouw. En dat in hoogwaardig 3D, kleurrijk en gedetailleerd. Hoe de zoon van de farao met groots vertoon het paleis uit rijdt met zijn strijdwagen, afgeschermd door rijen paleiswachters. En hoe die Ramses, met hulp van zijn aangenomen broer Mozes, vervolgens de verderop in de woestijn verzamelde Hittieten afslacht, in een wervelend gefilmde stormaanval.

Digitale effecten

Het kan allemaal, met dank aan de stand van de digitale effecten en een productiebudget van 140 miljoen dollar. Met dank ook aan Ridley Scott; weinig filmmakers zijn zo ervaren in de regie van veldslagen en spektakelstukken als hij, de man die in 2000 de herwaardering voor het 'zwaarden en sandalen'-genre inzette met Gladiator.

Scott legt het hart van zijn Bijbelvertelling in de rivaliteit tussen Mozes en Ramses, waarvoor de kiem wordt gelegd door een priesteres die diereningewanden leest; iets met profetie en een alternatieve troonopvolger. Christian Bale legt al zijn ernst in de gespierde Mozes, die zich het leed van het tot slavernij veroordeelde Hebreeuwse volk aantrekt en leert dat hij een van hen is. De acteur ziet zich beperkt door de stijve dialoog, maar is nooit minder dan waardig in de hoofdrol. Zoveel kan niet worden gezegd over het kwaad: Joel Edgerton, met een laagje bronzen make-up voor Midden-Oostelijke teint, is vooral een karikatuur van een Egyptische kroonprins, eerder mal dan dreigend.

Menselijk contact

Waar de actie imponeert, oogt elk menselijk contact in Exodus: Gods en Kings verkrampt. Scott tracht wat humaniteit toe te voegen in het soaperige middenstuk, waarin de verbannen Mozes een gezin sticht en wat geiten hoedt in de woestijn. Oersaai is dat.

De plagen maken iets goed: nooit regende het zo fraai en goor kikkers als in Exodus: Gods and Kings. Ook de verminderd religieuze benadering bevalt: God toont zich als klein en wreed jongetje, vermoedelijk een hallucinatie, en de Rode Zee splijt zich op natuurlijke wijze. Een 'seculiere' Mozes-blockbuster, die was er nog niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden